“Të kapesh pas të kaluarës është hipokrizi, sepse askush nuk i di momentet që përbëjnë një jetë”.
Jeta përbëhet nga një sërë momentesh unike dhe të papërsëritshme, secila prej tyre kontribuon në përvojën njerëzore. Bël na kujton se është e pamundur të njohim çdo moment të ekzistencës sonë ose të të tjerëve, pasi shumë prej tyre kalojnë pa u vënë re ose harrohen. Kjo vetëdije duhet të na inkurajojë të jetojmë në të tashmen, duke vlerësuar çdo moment për atë që është, pa u fiksuar pas asaj që ka qenë. Hipokrizia e dhimbjes te Hajnrih Bël është një thirrje për të parë përtej fasadës së moralit të shpallur dhe për të ndier realisht vuajtjen e tjetrit. Ai na fton të reflektojmë nëse keqardhja që tregojmë është e vërtetë apo thjesht një maskë shoqërore.
Letërsia e Bëlit është përqendruar shpesh në hipokrizinë në të gjitha aspektet e saj, nga ajo shoqërore deri tek ajo më vetjake dhe personale. Bël, me ndjeshmërinë dhe vëzhgimin e tij të mprehtë, na fton të rishqyrtojmë tendencën tonë për të idealizuar ose demonizuar të kaluarën, duke sugjeruar se një qëndrim i tillë është në fakt një formë hipokrizie. E kaluara shpesh shihet si një seri ngjarjesh të përcaktuara dhe të pandryshueshme. Megjithatë, Bël thekson se kuptimi ynë për të është i fragmentuar dhe subjektiv. Momentet që përbëjnë një jetë janë të shumta dhe shpesh i shpëtojnë kujtesës sonë ose interpretohen përmes filtrit të përvojave dhe emocioneve tona aktuale. Kjo e bën çdo përpjekje për t’u kapur ngurtësisht pas së kaluarës në mënyrë të natyrshme hipokrite, pasi ajo që kujtojmë nuk është kurrë e vërteta absolute, por një konstruksion personal.
E veçanta e Bëlit është humanizmi i thellë. Ai nuk kërkoi kurrë të tregonte heronj të mëdhenj, por njerëz të thjeshtë që përballen me padrejtësitë, frikërat dhe shpresat e jetës së përditshme. Pikërisht kjo e bëri leximin e tij të ndjeshëm dhe të fuqishëm. Pra, Hajnrih Bël nuk ishte thjesht një shkrimtar -ai ishte një njeri që përdori fjalën për të luftuar padrejtësinë, për të mbrojtur dinjitetin njerëzor dhe për të ruajtur kujtesën e së vërtetës. Letërsia e tij mbetet edhe sot një thirrje për ndërgjegje dhe përballje me realitetin. Ai na mëson se letërsia ka fuqi të shërojë, të nxisë mendimin dhe të ndryshojë botën.