A keni menduar ndonjëherë se rafti juaj i librave mund të tregojë më shumë për ju sesa mendoni?
Një raft librash nuk është thjesht një vend ku mbajmë historitë që kemi lexuar. Ai është një lloj harte e vogël e botës sonë të brendshme: tregon çfarë na tërheq, çfarë na emocionon, çfarë na bën të mendojmë dhe, ndonjëherë, edhe atë që ende po përpiqemi të kuptojmë.
Librat që zgjedhim
Zgjedhja e një libri shpesh lidhet me atë që kërkojmë në një moment të caktuar të jetës. Dikush mund të ketë një raft të mbushur me romane dashurie, sepse kërkon histori që flasin për marrëdhëniet dhe emocionet. Dikush tjetër mund të zgjedhë misterin, fantazinë apo thriller-at, sepse tërhiqet nga e panjohura dhe dëshira për të zbuluar atë që fshihet pas historisë.
Ndërsa librat filozofikë, psikologjikë apo klasikët mund të tregojnë një kureshtje më të madhe për natyrën njerëzore, jetën dhe mënyrën se si funksionon bota.
Librat që nuk i kemi përfunduar
Edhe librat e lënë përgjysmë kanë një histori për të treguar. Ndoshta nuk ishte momenti i duhur. Ndoshta historia nuk na tërhoqi. Ose ndoshta ne ndryshuam gjatë leximit.
Një libër i papërfunduar nuk është domosdoshmërisht një dështim. Ai mund të jetë një kujtim i një versioni të mëparshëm të vetes.
Librat që rilexojmë
Dhe pastaj janë librat ku kthehemi përsëri e përsëri.
Është interesante se i njëjti libër mund të na duket krejt ndryshe në mosha të ndryshme. Fjalët janë të njëjta, por ne nuk jemi më të njëjtët. Një personazh që dikur nuk e kuptonim mund të bëhet i preferuari ynë vite më vonë. Një histori që dikur na dukej e zakonshme mund të marrë një kuptim krejt tjetër.
Ndoshta kjo është një nga bukuritë më të mëdha të leximit: ndonjëherë nuk rilexojmë librin, por veten.
Edhe rrëmuja tregon diçka
Një raft i organizuar sipas autorit, ngjyrës apo zhanrit mund të tregojë një dashuri për rendin. Një raft ku klasikët qëndrojnë pranë romancave moderne, ndërsa një libër filozofie është vendosur mes dy thriller-ave, mund të tregojë një lexues që nuk dëshiron kufij.
Por nuk ka një mënyrë “të duhur” për ta organizuar një bibliotekë personale.
Sepse një raft librash nuk duhet të jetë perfekt. Duhet të jetë i yni.
Në fund, rafti ynë nuk tregon vetëm çfarë kemi lexuar. Tregon pjesë të historisë sonë: librin që na u dha nga dikush i dashur, romanin që na shoqëroi në një periudhë të vështirë, historinë që na bëri të dashurohemi me letërsinë dhe atë librin që ende nuk e kemi hapur, por që presim ta lexojmë “një ditë”.
Ndoshta, nëse do ta shikonim raftin tonë me më shumë vëmendje, do të kuptonim se aty nuk janë vendosur vetëm libra.
Aty jemi vendosur pak edhe ne.
