Mjeshtri i tregimeve dhe novelave ruse jetoi një jetë të shkurtër dhe vdiq vetëm 44-vjeç. Doktor me profesion dhe pedant nga karakteri, në përgjithësi, ai ishte një person mjaft i fshehtë. Prandaj, le të shohim se çfarë thanë për të ata që e njihnin personalisht. Nuk kanë qenë të paktë ata që kanë lënë kujtime nga takimet me Anton Çehovin.
“Asnjë, madje as njerëzit e tij më të afërt nuk e pa atë të veshur rastësisht; për më tepër nuk i pëlqenin liritë e ndryshme shtëpiake si pantoflat, rrobat dhe xhaketat. Në orën tetë ose nëntë, atë e gjeje duke ecur nëpër zyrë ose në tavolinën e tij gjithmonë tejet elegant dhe me veshje modeste”, – Aleksandër Kuprin.
“Kur qeshte sytë i merrnin një pamje të mrekullueshme, disi femëror dhe ëmbëlsisht i butë. Dhe e qeshura e tij, pothuajse pa zë, ishte veçanërisht e mirë”, – Maksim Gorki.
“A e dini se si i shkruaj tregimet e mia të shkurtra…? Këtu”. Ai shikoi rreth tryezës, mori gjënë e parë që i doli para – rastisi të ishte një tavllë, e vuri para meje dhe tha: “Nëse do, nesër mund të të jap një histori…. Titulli është “Tavlla”. Dhe sytë iu përflakën nga gëzimi. Të krijohej përshtypja sikur imazhe, situata, aventura të paqarta tashmë kishin filluar të vërshonin mbi tavllë, duke mos gjetur ende format e tyre, por tashmë me një shpirt të gatshëm humoristik”, – Vladimir Korolenko.
“Çehovi… Çehovi, e dini, ishte një artist i pakrahasueshëm… Po, po. Pikërisht i pakrahasueshëm. Një artist i jetës. Dhe dinjiteti i punës së tij është se krijimtaria e tij është e kuptueshme dhe e ngjashme jo vetëm me çdo rus, por për çdo person, në përgjithësi”, – Lev Tolstoi.
“Më shumë se një herë kam qenë dëshmitar i admirimit më entuziast që Çehovi ngjallte mes vajzave simpatike. Ai ndoshta do të kishte pasur “sukses” mahnitës me zonja nga të gjitha rangjet shoqërore, nëse nuk do të kishte qenë në brendësi të shpirtit të tij. Ishte e dukshme që Çehovi, ashtu si Turgeniev, e shihte të vështirë dashurinë. Duke shijuar dashurinë, ai “shijoi fare pak mjaltë”…”, – Mihail Menshikov.