Përktheu në shqip Marjeta Shatro Rrapaj
Kur zemra jote të mos rrahë më shpejt
Vetëm me zhurmën e hapave të mi në dhomë,
Kur më shikon pa më parë,
Si një fantazmë në pasqyrë.
Kur krahët e mi rreth trupit tënd
Nuk mund ta mbajnë më natën,
Kur të kërkosh përsëri diku tjetër
Për atë që dikur gjete këtu.
Mos më fol për lodhjen,
Mos më fol për kohën që kalon.
Do ta di në heshtjen tënde
Të vërtetën që buzët e tua fshijnë.
Mos më lejo të besoj se më do
Kur zemra jote të ketë thënë tashmë lamtumirë.
Preferoj një të vërtetë të përgjakshme
Pasi të kesh “Të dua” të zbrazët.
Kur sytë e tu të mos shohin më tek unë
Atë që dikur e shikoje me mall,
Kur të kërcesh kundër meje
Pa i ndjerë dy trupat tanë të bashkuar.
Kur të mos kesh më këtë padurim
Të ndjesh përsëri lëkurën time, zërin tim,
Kur mungesa të ketë një prani më të madhe
Në jetën tënde sesa timen.
Atëherë eja ulu pranë meje,
Dhe lëri masat paraprake të shkojnë.
Nuk do të ketë asnjë fajtor,
Vetëm dy zemra jashtë sezonit.
Mos më lejo të besoj se më do
Kur zemra jote të ketë thënë tashmë lamtumirë.
Unë preferoj një të vërtetë të përgjakshme
Për “Të dua” tënde të zbrazët.
Dhe nëse dashuria duhet të zbehet,
Lëre të zbehet pa na gënjyer.
Si një flakë e prekur nga era
Dhe që e kupton se duhet të zhduket.
Mos fryj mbi të për ta mbajtur gjallë,
Mos e mbaj në duar.
Disa drita janë të destinuara të shuhen
Pasi të kenë ndriçuar shtigjet tona.
Refreni i fundit
Mos më lejo të besoj se më do
Kur zemra jote të ketë thënë tashmë lamtumirë.
Më thuaj se historia jonë ka mbaruar…
Do të qaj, por do ta di pse.
Dhe ndoshta një ditë,
Kur të shikojmë prapa tek vetja,
Nuk do të themi, “Çfarë turpi…”
Thjesht do të themi,
“Ishte e bukur.
