Ky është përkthimi i dytë pas atij në gjuhën arabe. Të dy përkthimet janë bërë nga përkthyesja e talentuar dhe e mirënjohur në arenën letrare ndërkombëtare, Taghrid Bou Merhi, poete, shkrimtare, intervistuese, përkthyese, xhornalist dhe autore e letërsisë për fëmijë si dhe promovuese e palodhur e shumë krijuesve nga vende të ndryshme të botës duke krijuar ura të rëndësishme ndërkulturore.
Librin do ta gjeni në Amazon si libër të zakonshëm dhe si e-book (E-Kindle)
Nga Taghrid Bou Merhi
Rreth librit ”E DASHUROVA JETËN” të Kujtim R Hajdarit, të përkthyer nga unë në gjuhën spanjisht nga anglishtja.
HYRJE
Poezia është gjuha që kapërcen kufijtë e fjalëve, hapësira ku njeriu takohet me vetveten dhe me botën që e rrethon. Që kur njerëzimi zbuloi aftësinë për të shprehur emocionet e tij më të thella, poezia ka qenë zëri i shpirtit atëherë kur gjuha e përditshme nuk arrin të përmbajë peshën e përvojës njerëzore. Ajo është pasqyra që pasqyron ëndrrat dhe dhimbjet e njeriut, frikërat dhe shpresat e tij, mërgimin dhe përkatësinë, si edhe kërkimin e tij të vazhdueshëm për kuptim dhe bukuri. Përmes figurës poetike, ritmit dhe simbolit, poetët, gjatë gjithë historisë, i kanë shndërruar çastet kalimtare në kujtesë të përjetshme, duke u dhënë emocioneve individuale një përmasë universale, të përbashkët për zemrat njerëzore, përtej dallimeve mes gjuhëve dhe kulturave.
Poezia ka qenë gjithmonë një urë lidhëse mes kohëve dhe vendeve, duke e përcjellë zërin njerëzor nga një brez në tjetrin dhe nga një atdhe në tjetrin. Poezitë e poetëve të mëdhenj nuk kanë mbetur kurrë të mbyllura brenda gjuhëve të tyre origjinale, sepse u janë drejtuar thelbit të qenies njerëzore, atij thelbi të përbashkët ku të gjithë takohen përballë dashurisë, vdekjes, shpresës, ëndrrave dhe kërkimit të paqes. Për këtë arsye, përkthimi poetik është shndërruar në një nga mjetet më të rëndësishme për ruajtjen e këtij dialogu të përhershëm mes shpirtrave, duke i dhënë poezisë një jetë të re në një gjuhë tjetër dhe duke hapur horizonte më të gjera komunikimi e ndikimi.
Nga ky këndvështrim vjen vëllimi poetik “E dashurova jetën” i poetit shqiptar Kujtim Hajdari, një titull që përmbledh një filozofi të plotë dhe një këndvështrim të thellë mbi ekzistencën. Titulli është një çelës për të hyrë në botën e brendshme të poetit, një botë e mbushur me përsiatje, mall, mahnitje dhe një përkushtim të thellë ndaj bukurisë së jetës, pavarësisht dhimbjes dhe përvojave të vështira që ajo mund të përmbajë. Poema që mban të njëjtin titull zbulon një shpirt njerëzor që ka zgjedhur ta përqafojë ekzistencën me të gjitha kundërthëniet e saj dhe të kërkojë dritën edhe në çastet e rrethuara nga errësira.
Në këtë poemë shfaqet dashuria e thellë për jetën që nga çastet e para të ekzistencës, që nga fëmijëria dhe mahnitja e parë përballë universit, duke kaluar nëpër etapat e ndryshme të jetës, me gëzimet dhe plagët e saj. Poeti nuk e sheh jetën si një udhë të lehtë; ai i njeh barrët dhe betejat e saj dhe, megjithatë, vendos ta dojë, sepse vlera e jetës qëndron në aftësinë e saj për t’i ofruar njeriut mundësinë të ndiejë, të përjetojë dhe të ëndërrojë. Ky kremtim i jetës na kujton zërat e poetëve të mëdhenj që e bënë ekzistencën një arsye për meditim, si poeti gjerman Gëte, i cili e pa jetën si një lëvizje të pandërprerë drejt dijes dhe bukurisë, dhe poeti kilian Pablo Neruda, i cili kremtoi hollësitë e gjërave të thjeshta dhe u dha atyre një prani poetike të pavdekshme, së bashku me poetë të tjerë që e shndërruan poezinë në një hapësirë të përsiatjes së thellë mbi njeriun dhe botën.
Ky vëllim poetik bashkon universe të shumta, ku ndërthuren temat e dashurisë, humbjes, kujtesës, atdheut, mërgimit, fëmijërisë, vdekjes dhe shpresës. Në poezi të tilla si “Jehona të dashurisë”, “Kur mungon” dhe “Ndoshta një ditë”, gjejmë praninë e emocionit njerëzor në gjithë butësinë dhe sinqeritetin e tij, ku dashuria shndërrohet në një kujtesë që banon në shpirt dhe kapërcen kufijtë e kohës. Në poezi të tjera, si “Plagët e luftës” dhe “Të dy i ngjajmë njëri-tjetrit, hënë e dashur”, poeti u afrohet plagëve të mëdha të njerëzimit, duke skicuar pamje prekëse të luftërave dhe të vuajtjeve të të pafajshmëve, si dhe duke zbuluar një zemër poetike thellësisht të ndjeshme ndaj dhimbjes së të tjerëve.
Natyra zë gjithashtu një vend thelbësor në këtë përmbledhje, ku pemët, deti, pranvera, hëna, zogjtë dhe lulet shndërrohen në simbole poetike, që përmbajnë kuptime më të thella se prania e tyre e jashtme. Për Kujtim Hajdarin, natyra nuk është vetëm një skenë ku zhvillohen ngjarjet; ajo është bashkëudhëtare e dialogut të brendshëm të poetit, pasqyron gjendjet e tij emocionale dhe ndan me njeriun gëzimet e hidhërimet e tij. Në poezi të tilla si «Çdo pranverë», «Simfonia e blusë» dhe «Këngë», elementet e natyrës shndërrohen në një gjuhë të dytë.
