Më 5 shtator 2016, në Sheshin e Shën Pjetrit në Vatikan, Nënë Tereza u shpall shenjtore nga Papa Françesku, në një ceremoni madhështore ku morën pjesë mijëra besimtarë dhe përfaqësues nga vende të ndryshme të botës.
Sot, në 10-vjetorin e shenjtërimit të saj, figura e Nënë Terezës rikthehet në vëmendje si një prej personaliteteve më të njohura të shekullit XX për veprimtarinë e saj humanitare dhe përkushtimin ndaj njerëzve në varfëri, sëmundje dhe nevojë.
“Me gjak, unë jam shqiptare. Me shtetësi, jam indiane. Me besim, unë jam një murgeshë katolike. Sipas profesionit tim, unë i përkas botës. Për nga zemra ime, unë i përkas plotësisht Zemrës së Jezusit”, është një prej shprehjeve më të njohura që lidhet me identitetin dhe besimin e saj.
Nga Anjezë Gonxhe Bojaxhiu te Shën Tereza e Kalkutës
Nënë Tereza, e lindur Anjezë Gonxhe Bojaxhiu, erdhi në jetë më 26 gusht 1910 në Shkup, në një familje me origjinë shqiptare.
Që në moshë të re ajo iu drejtua jetës fetare. Në moshën 18-vjeçare u largua drejt Irlandës, ku iu bashkua Urdhrit të Motrave të Loretos. Më pas u nis drejt Indisë, vend ku do të zhvillonte pjesën më të madhe të veprimtarisë së saj.
Në vitin 1950, ajo themeloi në Kalkuta Misionarët e Bamirësisë, një urdhër që u përqendrua në ndihmën ndaj njerëzve më të varfër, të sëmurëve, jetimëve dhe personave të braktisur.
Prej asaj kohe, emri i saj u bë gjithnjë e më i lidhur me shërbimin ndaj shtresave më të pambrojtura të shoqërisë. Për dekada me radhë, Nënë Tereza dhe misionaret e saj u shërbyen njerëzve në nevojë në Indi dhe më pas në vende të ndryshme të botës.
Çmimi Nobel për Paqen dhe mesazhi i saj
Në vitin 1979, Nënë Tereza u nderua me Çmimin Nobel për Paqen për veprimtarinë e saj humanitare.
Gjatë gjithë jetës, ajo përcolli mesazhe të forta për solidaritetin, dashurinë ndaj të tjerëve dhe përgjegjësinë për të ndihmuar njerëzit që përballen me varfërinë dhe vuajtjen.
Fjalimet dhe deklaratat e saj shpesh përqendroheshin te dinjiteti njerëzor, paqja, familja dhe nevoja për të mos i lënë pas dore njerëzit më të pambrojtur.
Veprimtaria e saj humanitare e bëri një figurë me ndikim ndërkombëtar dhe i solli qindra vlerësime e çmime përgjatë jetës.
Nga lumturimi te shenjtërimi
Procesi i njohjes së saj nga Kisha Katolike u zhvillua disa vite pas vdekjes.
Nënë Tereza u lumturua më 19 tetor 2003 nga Papa Gjon Pali II, pas njohjes së një mrekullie të lidhur me shërimin e një gruaje nga India.
Më pas, Papa Françesku njohu edhe mrekullinë e dytë të nevojshme për shenjtërimin e saj, duke i hapur rrugën ceremonisë së 5 shtatorit 2016.
Në atë ditë, në Vatikan, Nënë Tereza u shpall zyrtarisht shenjtore dhe mori emrin Shën Tereza e Kalkutës.
Ndarja nga jeta
Nënë Tereza u nda nga jeta më 5 shtator 1997 në Kalkuta, në moshën 87-vjeçare.
Edhe pas vdekjes, emri dhe vepra e saj kanë vijuar të kenë jehonë ndërkombëtare. Për shumë njerëz, ajo mbetet simbol i përkushtimit ndaj të varfërve dhe i një jete të orientuar drejt shërbimit.
Nga Shkupi në Indi dhe më pas në skenën ndërkombëtare, historia e Anjezë Gonxhe Bojaxhiut u shndërrua në një prej historive më të njohura të një gruaje me origjinë shqiptare që la gjurmë në botë.
Sot, 10 vite pas shenjtërimit të saj, Nënë Tereza vijon të kujtohet si Shën Tereza e Kalkutës, ndërsa mesazhi i saj për humanizëm, solidaritet dhe shërbim ndaj njerëzve në nevojë mbetet pjesë e trashëgimisë së saj.
