Si një analizë e hollësishme shoqërore dhe psikologjike e shoqërisë shqiptare, kjo vepër e Konicës është bazuar në udhëtimin e tij në Shqipëri, më 1928-ën.

Konsiderohet si vepër tërësisht dokumentare e argumentuar, ku nuk mungojnë ngjyrimet e satirës tipike koniciane.