Në shkurtin e vitit të kaluar, gjithçka dukej krejt ndryshe. Erion Veliaj u arrestua dhe përplasja mes tij dhe qeverisë Rama për kontrollin e Bashkisë së Tiranës u bë e hapur.
Për muaj me radhë, u krijua përshtypja se pushteti kishte vendosur ta shkëpuste përfundimisht Veliajn nga drejtimi i institucionit më të rëndësishëm vendor në vend.
Sot, një vit e gjysmë më vonë, panorama është përmbysur. I njëjti Veliaj që duhej të largohej nga Bashkia, shpallet nga avokati i tij si “kryetari legjitim” i Tiranës dhe kërkon të ushtrojë kompetencat nga paraburgimi.
Pas largimit të Anuela Ristanit, ai nuk ka deleguar kompetencat te një tjetër nënkryetar, por pritet të firmosë vetë dokumentet që i dërgohen në qeli. Kjo kthesë është shumë e madhe për t’u shpjeguar thjesht si një çështje teknike apo juridike.
Përplasja e vjeshtë-dimrit të kaluar nuk ngjante aspak me një betejë parimore për zbatimin e ligjit. Ishte më shumë një luftë e fortë për kontrollin e Bashkisë së Tiranës, e bashkë me të, për kontrollin mbi një prej nyjeve më të rëndësishme të pushtetit politik dhe financiar në Shqipëri.
Bashkia e Tiranës nuk është thjesht një institucion administrativ. Ajo menaxhon buxhete të mëdha, tenderë, kontrata, leje ndërtimi dhe projekte që prekin interesa të jashtëzakonshme ekonomike.
Për këtë arsye, beteja për drejtimin e saj ka qenë gjithmonë shumë më tepër se një konflikt për një karrige. Në atë kohë, gjithçka u paraqit si çështje ligji. Por nëse bëhej fjalë vetëm për ligjin, pyetja është e pashmangshme: çfarë ka ndryshuar sot?
Si ka mundësi që një njeri që mbahet në paraburgim prej më shumë se një viti e gjysmë, tashmë konsiderohet kryetari legjitim i Bashkisë së Tiranës dhe kërkon të ushtrojë kompetencat e tij?
Këtu nis dyshimi për një rehabilitim gradual politik. Veliaj ka pasur gjatë kësaj periudhe media që e kanë sulmuar vazhdimisht, por njëkohësisht ka marrë edhe mbështetje të dukshme nga disa prej televizioneve më të mëdha në vend.
Është e vështirë të mos vëresh se pas këtyre qëndrimeve ekzistojnë interesa të fuqishme ekonomike që lidhen me kontrata, tenderë, projekte dhe vendimmarrje të Bashkisë së Tiranës.
Ndërkohë, muajt e fundit kanë sjellë një tjetër ndryshim të dukshëm. Aktiviteti i SPAK ndaj përfaqësuesve të shumicës duket më i zbutur, ndërsa disa masa sigurie janë lehtësuar.
Në këtë klimë, lobimi ndërkombëtar në favor të Veliajt ka rritur pritshmëritë për zbutjen e masës ndaj tij, përfshirë mundësinë e daljes nga paraburgimi dhe vazhdimit të procesit nën arrest shtëpie.
Por zhvillimi më domethënës është ai në Bashkinë e Tiranës. Veliaj i ka tërhequr Anuela Ristanit kompetencat dhe ajo më pas është larguar nga institucioni pas 11 vitesh. Pra, kryebashkiaku që qeveria kishte lënë jashtë drejtimit të bashkisë po e rimerr kontrollin nga qelia.
Mund të jetë thjesht zbatim i ligjit, referuar vendimit të Gjykatës Kushtetuese. Por mund të jetë edhe sinjal i një ndryshimi politik. Sepse kjo ndodh në një moment kur ekuilibrat brenda PS-së janë më të brishtë.
Përplasjet në strukturat e Tiranës, ambiciet e Erion Braçes dhe dobësimi i kontrollit tradicional të Ramës mbi disa faktorë të partisë tregojnë se situata nuk është më ajo e vitit të kaluar.
Një Veliaj i izoluar ishte problem i menaxhueshëm. Një Veliaj që fillon të rikthehet në lojë, ruan ndikime brenda strukturave dhe ka mbështetje në qarqe të caktuara brenda e jashtë vendit, është një faktor tjetër.
Përballë pakënaqësisë qytetare dhe lëvizjeve të reja politike, Edi Rama nuk ka luksin të hapë një luftë të re me grupet e biznesit dhe interesat që lidhen me Veliajn. Në këtë situatë, kompromisi mund të jetë më i leverdishëm se konflikti.
Dhe nëse kompromisi është rruga e zgjedhur, humbësi është sërish qytetari i zakonshëm, të cilit Rama i është drejtuar me mijëra herë në fjalimet e tij në 8 vitet si drejtues i forcës më të madhe opozitare, dhe që gradualisht e ka harruar.
Pra ai që besoi se drejtësia e re do të vendoste rregull dhe se arrestimet nuk ishin pjesë e luftërave të brendshme të elitave. Nëse Veliaj po rehabilitohet politikisht, atëherë çështja nuk është vetëm kthimi i një kryebashkiaku.
Është rikthimi i një sistemi ku luftërat nisin në emër të parimeve, zhvillohen mbi interesa të mëdha dhe përfundojnë me kompromiset e të njëjtëve njerëz që dje dukeshin si armiq. \tesheshi.com\
