Pas shtatë vitesh thatësirë të rëndë, Maroku po ndryshon rrënjësisht mënyrën se si siguron ujin për popullsinë dhe bujqësinë. Vendi afrikan ka nisur një plan kombëtar që mbështetet fuqishëm te shkripëzimi i ujit të detit, me synimin që deri në vitin 2030 rreth 60% e ujit të pijshëm të sigurohet nga oqeani.
Strategjia synon që qytetet bregdetare të furnizohen kryesisht me ujë të shkripëzuar nga Atlantiku, ndërsa rezervat e digave dhe uji i reshjeve të ruhen për zonat e brendshme dhe rajonet bujqësore më të prekura nga mungesa e ujit. Në qendër të projektit është një impiant gjigant që po ndërtohet rreth 40 kilometra në jug të Casablanca-s. Investimi vlerësohet në rreth 650 milionë dollarë dhe pritet të krijojë impiantin më të madh të shkripëzimit në Afrikë.
Objekti parashikohet të nisë punën në vitin 2027 dhe të arrijë kapacitetin e plotë më 2028. Ai do të furnizohet me energji të pastër nga një park i madh me erë dhe pritet të prodhojë rreth 79 miliardë gallonë ujë të pijshëm në vit, të mjaftueshëm për rreth 7.5 milionë njerëz dhe për ujitjen e afro 20 mijë hektarëve tokë bujqësore. Projekti është pjesë e një plani kombëtar prej rreth 14 miliardë dollarësh, ku përfshihen gjithashtu diga të reja, ripërdorimi i ujërave të ndotura dhe ndërtimi i të ashtuquajturave “autostrada të ujit”, tubacione të mëdha që do të transportojnë ujin nga veriu drejt zonave më të thata në jug.
Maroku ka aktualisht 17 impiante shkripëzimi në funksion dhe 11 të tjera të planifikuara ose në ndërtim. Prodhimi i ujit të shkripëzuar është rritur në rreth 108 miliardë gallonë në vit, nëntë herë më shumë se në 2021. Megjithatë, sfida mbetet e madhe. Bujqësia konsumon rreth 87% të ujit të vendit, ndërsa shkripëzimi ka kosto të lartë energjetike dhe mund të sjellë pasoja mjedisore për shkak të mbetjeve të kripura që krijohen gjatë procesit. Pavarësisht këtyre problemeve, Maroku e sheh teknologjinë si një nga zgjidhjet kryesore për të garantuar furnizimin me ujë në dekadat e ardhshme.
