Nga Boldnews.al
Procesi gjyqësor në Hagë ndaj krerëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës ka mbërritur në pikën e tij më kritike, duke vulosur atë që shumë analistë dhe qytetarë e konsiderojnë si padrejtësinë më të madhe të shekullit të fundit.
Vendimet e marra nga kjo gjykatë speciale nuk përfaqësojnë triumfin e ligjit, por një dështim spektakolar të moralit ndërkombëtar. Ky proces po tenton të rishkruajë historinë e përgjakshme të Ballkanit përmes një ekuivalence absurde, duke barazuar luftën e një populli për mbijetesë me makinerinë shtetërore të spastrimit etnik.
Nëse ka një të vërtetë historike të gdhendur në gjak, ajo është se shqiptarët e Kosovës ishin viktimat e vetme, ndërsa regjimi serb ishte agresori gjenocidal. Ishte ushtria dhe policia e Sllobodan Millosheviqit ajo që hyri nëpër shtëpi, që kreu masakrat e Reçakut, Mejes e Prekazit, dhe që dëboi me dhunë mbi 1 milion njerëz nga trojet e tyre.
UÇK-ja nuk lindi si një ushtri pushtuese, por si një reagim legjitim dhe i pashmangshëm për të mbrojtur pragun e shtëpisë, fëmijët dhe ekzistencën e një kombi që po zhbihej. Ta trajtosh sot rezistencën e tyre si një “ndërmarrje të përbashkët kriminale” është një fyerje e rëndë për mijëra dëshmorë dhe viktima të pafajshme.
Absurdi më i madh i këtij procesi kulmon me figurën e Jakup Krasniqit. Gjatë viteve të luftës, Krasniqi nuk ishte komandant operacional i fushëbetejave, por zëdhënësi publik i UÇK-së. Ai ishte profesori, historiani dhe intelektuali që mori përsipër detyrën e vështirë për t’i treguar botës të vërtetën mbi krimet serbe. Për më tepër, e gjithë karriera e tij e pasluftës provoi se ai ishte një burrë shteti jashtëzakonisht paqësor, institucional dhe i përkushtuar ndaj ndërtimit të institucioneve demokratike të Kosovës. Përfshirja e tij në këtë proces dhe dënimi i tij tregon se kjo gjykatë nuk po gjykon krime konkrete, por po hakmerret ndaj vetë celulës politike dhe zërit që guxoi të kërkonte liri.
Nga ana tjetër, mbrojtja dhe vetë rrjedha e procesit kanë argumentuar vazhdimisht se nëse prokuroria pretendonte se kishte akuza më specifike apo një përfshirje më të drejtpërdrejtë operacionale për figura si Hashim Thaçi dhe Kadri Veseli – për shkak të pozicioneve të tyre hierarkike në krye të Drejtorisë Politike dhe Shërbimit Informativ – vendosja e Jakup Krasniqit në të njëjtën bankë të të akuzuarve tregon se skenari i prokurorisë ishte i paqëndrueshëm dhe i montuar për të goditur në bllok të gjithë udhëheqjen e luftës.
Në fund të ditës, ky proces mbetet një njollë e zezë për drejtësinë selektive ndërkombëtare. Ndërsa projektuesit dhe ekzekutorët e vërtetë të gjenocidit në Beograd shpesh u amnistuan apo u lejuan të vdisnin pa marrë dënimin e merituar, burrat që nënshkruan pavarësinë e Kosovës dhe rreshtuan vendin krahas NATO-s u mbajtën nëpër qeli.
Sido që të shkojnë vendimet e ftohta të zyrave të Hagës, ato nuk mund ta ndryshojnë dot historinë: lufta e Kosovës ishte një luftë e drejtë çlirimtare, dhe asnjë gjykatë nuk mund t’i heqë UÇK-së statusin e saj si mbrojtësja e popullit të vet.
Turpi i mbetet jo vetëm drejtësisë ndërkombëtare alla Dick Marti por edhe aty politikanēve dhe deputetëve të patlamentit të Kosovës që votuan krijim8n e një gjykate kriminale anti shqiptare. Sot klasa politike e Kosovês që e votoi Gjykatën e turpit duhet të kërkoj ndjes dhe mundësisht të dorhiqet nga jeta politike.
