Të bashkosh njerëzit më të talentuar nuk do të thotë domosdoshmërisht të krijosh ekipin më të mirë.
Ky është një nga mësimet kryesore që astronautja e Agjencisë Europiane të Hapësirës (ESA), Samantha Cristoforetti, ka nxjerrë nga misionet e saj në hapësirë.
Në një intervistë për podcastin “Meet the Leader” të Forumit Ekonomik Botëror, Cristoforetti shpjegon se përzgjedhja dhe trajnimi i astronautëve janë zhvendosur gradualisht nga fokusi te performanca individuale drejt aftësisë për të bashkëpunuar.
Vetëm bashkimi i individëve me performancë të lartë nuk do të thoshte domosdoshmërisht se ekuipazhi do të performonte mirë dhe se misioni do të realizohej.
Sipas saj, në botën e astronautëve, lidershipi dhe aftësia për të ndjekur drejtimin e një tjetri janë të pandashme.
Nuk mund të jesh një drejtues i mirë, nëse nuk je edhe një ndjekës i mirë.
Por, kjo nuk nënkupton bindje pasive. Përkundrazi, anëtari i ekipit duhet ta mbështesë aktivisht drejtuesin dhe të kontribuojë në arritjen e qëllimit të përbashkët.
Cristoforetti, e cila ka kaluar më shumë se një vit në hapësirë gjatë misioneve të saj, tregon se jeta në Stacionin Ndërkombëtar Hapësinor (ISS) mbështetet te bashkëpunimi i vazhdueshëm.
Ekipi nuk përbëhet vetëm nga astronautët në orbitë, por nga një rrjet i madh specialistësh dhe qendrash kontrolli në SHBA, Europë, Japoni dhe vende të tjera.
Kur shërbeu si komandante e ISS, ajo e kuptoi rolin e drejtuesit më shumë si koordinues se si autoritet hierarkik. Astronautët janë kolegë me nivele të ngjashme trajnimi dhe përgjegjësie.
Detyra e komandantit është të sigurojë komunikim të mirë, të përfshijë të gjithë në vendimmarrje dhe të krijojë kushtet që secili të kryejë punën.
Për Cristoforetti-n, këtu qëndron edhe ndryshimi mes një menaxheri dhe një lideri.
Menaxheri mund të përqendrohet te treguesit, rezultatet dhe realizimi i detyrave. Lideri duhet të kujdeset së pari për njerëzit.
Parimi që ajo ka mësuar gjatë karrierës është i thjeshtë: “Kujdesu për njerëzit dhe njerëzit do të kujdesen për punën.”
Kjo do të thotë se nuk mjafton të pyesësh një punonjës se si po ecën një raport apo një detyrë.
Drejtuesi duhet të interesohet edhe për mënyrën se si njerëzit e përjetojnë punën, nëse ndihen të përfshirë dhe nëse kanë hapësirë për të ngritur shqetësimet e tyre.
Cristoforetti flet edhe për të ardhmen e Europës në hapësirë. ESA po zhvillon kapacitete europiane për transportin e ngarkesave drejt orbitës së ulët të Tokës, ndërsa synimi afatgjatë është që Europa të mund të zhvillojë edhe mjete për transportin e astronautëve.
Deri tani, astronautët europianë janë mbështetur te mjetet ruse dhe amerikane.
Ndërkohë, hendeku midis gjinive mes astronautëve po ngushtohet.
Përzgjedhjet e fundit të ESA-s dhe NASA-s janë afruar me raportin 50 me 50 mes grave dhe burrave, një ndryshim që Cristoforetti ia atribuon rritjes së pranisë së grave në shkencë, teknologji, inxhinieri, matematikë dhe aviacion.
Për vitin 2026, ajo sheh një sfidë të veçantë për drejtuesit: t’i ndihmojnë ekipet të gjejnë kuptim dhe një qëllim të përbashkët në një botë gjithnjë e më çorientuese.
Pikërisht ky qëllim i përbashkët, sipas përvojës së astronautëve, është ai që e shndërron talentin individual në performancë të ekipit. /Monitor
