Veshkat përshkruhen shpesh si organe që filtrojnë gjakun. Është një mënyrë e thjeshtë për të shpjeguar funksionin e tyre, por që lë jashtë pjesën më të madhe të tij. Veshkat ndihmojnë në ruajtjen e ekuilibrit të lëngjeve dhe elektroliteve, ndikojnë në tensionin e gjakut dhe reagojnë vazhdimisht ndaj ndryshimeve në organizëm. Në këtë kuptim, ato i ngjajnë më shumë një termostati sesa një filtri: matin çfarë po ndodh në trup dhe ndihmojnë që parametrat e tij të qëndrojnë brenda kufijve të nevojshëm.
Në bisedën me mjeken nefrologe Prof. Asoc. Marsida Duli në Apostrof, një vend të rëndësishëm zë dallimi mes sëmundjeve që japin simptoma të qarta si dhimbja dhe atyre që nuk japin shenja të dukshme. Gurët në veshka, për shembull, mund të shkaktojnë dhimbje aq të forta sa personi kërkon menjëherë ndihmë. Sëmundja kronike e veshkave mund të zhvillohet ndryshe: gradualisht dhe, në fazat e hershme, pa dhimbje. Një njeri mund të vazhdojë të urinojë normalisht e të ndihet mirë, ndërkohë që dëmtimi vihet re vetëm në analiza.
Dy nga shkaqet më të rëndësishme janë diabeti dhe tensioni i lartë. Niveli i lartë i sheqerit në gjak mund t’i dëmtojë veshkat gjatë viteve, pa shkaktuar domosdoshmërisht shqetësime që pacienti t’i lidhë me to. E njëjta gjë vlen për tensionin: fakti që dikush nuk ka dhimbje koke ose marrje mendsh nuk do të thotë se presioni i lartë nuk po lë pasoja. Pikërisht kjo mungesë simptomash mund t’i shtyjë njerëzit të vonojnë kontrollet.
Ka, megjithatë, shenja që nuk duhen lënë pas dore: enjtja e këmbëve ose rreth syve, lodhja e vazhdueshme, ndryshimet në sasinë apo ngjyrën e urinës dhe prania e gjakut në të. Shkuma e përsëritur mund të jetë gjithashtu arsye për të bërë një analizë, edhe pse vetëm pamja e urinës nuk tregon me siguri çfarë po ndodh. Mesazhi i episodit është se kujdesi për veshkat nuk duhet të fillojë vetëm kur shfaqet dhimbja. Për disa prej sëmundjeve të tyre, dhimbja mund të mos vijë fare në kohën kur dëmtimi është ende i hershëm.
Lini një Përgjigje