Në një periudhë kur pothuajse çdo aktivitet i përditshëm zhvillohet me telefonin pranë, një traditë japoneze shekullore po tërheq përsëri vëmendje pikërisht sepse kërkon të kundërtën: ngadalësi, përqendrim dhe qetësi. Ikebana, arti japonez i kompozimit të luleve, po shihet gjithnjë e më shumë jo vetëm si dekor, por si një aktivitet që i detyron njerëzit të shkëputen për pak kohë nga ritmi i shpejtë i ditës. Një raportim i publikuar më 22 shtator e lidh interesin aktual për këtë praktikë pikërisht me kërkimin e qetësisë dhe të një marrëdhënieje më të ndërgjegjshme me natyrën.
Ndryshe nga një buqetë tradicionale, ku qëllimi mund të jetë të krijohet sa më shumë volum apo ngjyrë, ikebana i kushton rëndësi edhe hapësirës boshe. Një degë, disa lule dhe mënyra se si ato vendosen në raport me njëra-tjetrën mund të jenë të mjaftueshme. Kompozimi nuk përpiqet domosdoshmërisht të fshehë papërsosmëritë e natyrës; një degë e përkulur apo një formë jo simetrike mund të jetë pikërisht elementi më i rëndësishëm.
Rikthimi i interesit për ikebana-n lidhet edhe me një tendencë më të gjerë lifestyle: aktivitetet analoge po marrin përsëri vlerë. Qeramika, kopshtaria, thurja, vizatimi dhe punët manuale u ofrojnë njerëzve diçka që ekrani nuk e jep lehtë – një aktivitet ku rezultati nuk vjen menjëherë dhe ku procesi ka po aq rëndësi sa produkti përfundimtar. Në këtë kuptim, një kompozim me lule mund të funksionojë si një ritual i vogël në shtëpi dhe jo thjesht si dekor.
Interesante është se estetika e ikebana-s përshtatet shumë mirë edhe me dizajnin bashkëkohor. Kompozimet mund të jenë minimale, skulpturore dhe të ndryshojnë me stinët, ndaj po shfaqen jo vetëm në shtëpi, por edhe në hotele, restorante dhe ambiente komerciale që kërkojnë një alternativë ndaj dekorit floral tradicional. Në një botë ku pothuajse çdo gjë përpiqet të na marrë vëmendjen, një art që të kërkon të qëndrosh disa minuta përpara një dege dhe një luleje mund të duket çuditërisht modern.
