Udhëtimi i jashtëzakonshëm i britanikut/ Ecje në këmbë rreth botës për 28 vite rresht

Si një parashutist i ri dhe energjik në mesin e viteve 1990, Karl Bushby dëshironte aventura në një periudhë relativisht paqësore.

Duke u ndier gjithnjë e më i pakënaqur dhe i lënduar nga fundi i një martese të hershme, atij i lindi një ide e pazakontë: të ecte rreth botës, duke ndjekur një itinerar prej 50 mijë kilometrash nga skaji jugor i Kilit deri në shtëpinë e nënës së tij në Hull, në veri të Anglisë.

Kur u nis nga Punta Arenas në nëntor të vitit 1998, ishte 29 vjeç.

Pothuajse tri dekada më vonë, ai është vetëm pak ditë larg bregut francez. Nëse gjithçka shkon sipas planit, Bushby do të përpiqet të kalojë me not Kanalin e La Manshit dhe më pas do të bëjë kilometrat e fundit në këmbë drejt shtëpisë.

Ideja lindi kur Bushby ishte ende parashutist në ushtrinë britanike.

Ishte një periudhë relativisht e qetë, martesa e tij e parë kishte përfunduar dhe ai kërkonte diçka që t’i jepte një qëllim jetës.

Teksa përgatitej të largohej nga ushtria, kujton se qëndronte mbi shkëmbinjtë e bardhë të Kentit, pranë Doverit, duke imagjinuar ditën kur do të shfaqej përsëri aty, i lodhur dhe i rraskapitur, pasi të kishte përshkuar botën.

Që në fillim, vendosi dy rregulla të panegociueshme: të mos përdorte asnjë mjet transporti për të përparuar në itinerar dhe të mos kthehej në Britani derisa të mbërrinte atje me forcat e veta.

Udhëtimi që parashikohej të zgjaste 12 vjet u kthye në një aventurë prej gati tri dekadash.

Në rrugë, Bushby ka kaluar Darién Gap, zonën famëkeqe mes Kolumbisë dhe Panamasë, ku u përball me guerrilë, trafikantë droge dhe gjarpërinj helmues.

Ka përshkuar shkretëtira, male dhe akull, ndërsa ka notuar rreth 300 kilometra përmes Detit Kaspik.

Në vitin 2006, ai kaloi mbi akullin e lëvizshëm të Ngushticës së Beringut nga Alaska drejt Rusisë. Por sapo mbërriti në anën tjetër, u arrestua pasi nuk kishte hyrë përmes një pike zyrtare kufitare.

Në lirimin e tij ndërhyri John Prescott, atëherë zëvendëskryeministër britanik, i cili kontaktoi guvernatorin rajonal të kohës, Roman Abramovich.

Megjithatë, pikërisht pengesa që dukej më e vogla në hartë është bërë një nga më të vështirat. Bushby kishte shpresuar të ecte përmes një tuneli shërbimi të Eurotunelit, por kërkesa iu refuzua.

Më pas nuk mori leje as për të notuar nga Franca drejt Anglisë, pasi autoritetet franceze nuk lejojnë nisjen e notarëve të Kanalit nga brigjet e tyre. Ai ende synon të arrijë në Hull në fillim të nëntorit. Vonesat kanë qenë të shumta.

Problemet me vizat e kanë detyruar të ndërpresë udhëtimin për periudha të gjata, ndërsa pandemia e ndaloi sërish. Për disa kohë, Meksika u bë baza e tij e përkohshme, një vend relativisht i lirë ku mund të priste derisa të hapej rruga përpara.

Në një rast, kaloi një vit duke bërë një devijim nga Los Angeles drejt ambasadës ruse në Washington për të kundërshtuar refuzimin e vizës. Por pas kaq shumë vitesh, thotë ai, ideja e dorëzimit nuk ekziston më.

Ndërkohë që Bushby ishte i zhytur në udhëtimin e tij, bota e aventurës ekstreme ndryshoi.

Udhëtime që dikur konsideroheshin pothuajse të paimagjinueshme janë kthyer në objektiva për një komunitet gjithnjë e më të madh udhëtarësh.

NomadMania, një platformë që rendit udhëtarët sipas vendeve dhe rajoneve të vizituara, thotë se në vitin 2008 vetëm rreth gjashtë persona në vit arrinin të vizitonin të 193 shtetet e njohura nga OKB-ja.

Vitin e kaluar ishin 85, ndërsa sot njihen më shumë se 500 persona që e kanë plotësuar këtë listë.

Një prej tyre është danezi Torbjørn “Thor” Pedersen. Në vitin 2013, ai u nis të vizitonte çdo vend të botës në një udhëtim të vetëm dhe pa përdorur avion. Mendonte se do t’i duheshin katër vjet. Në fund iu deshën dhjetë.

Gjatë rrugës udhëtoi me 37 anije mallrash, i mbijetoi malaries cerebrale në Ganë dhe kaloi pandeminë në Hong Kong. Me kalimin e kohës, ajo që kishte nisur si një garë për të plotësuar listën e vendeve u kthye, sipas tij, në një udhëtim për njerëzit që takonte.

Vizitat ekstreme janë bërë më të lehta falë vizave elektronike, punës në distancë dhe rrjeteve sociale. Por ato mbeten të kushtueshme. Bushby dhe Pedersen janë mbështetur në donatorë, sponsorë pajisjesh dhe marrëveshje për libra dhe filma.

Edhe historia e Bushby ka tërhequr Hollivudin.

Producentët Jordan Tappis dhe Beau Willimon, të lidhur me produksione si House of Cards dhe Severance, e kanë mbështetur prej vitesh financiarisht dhe logjistikisht.

Qindra orë filmime nga udhëtimi i tij pritet të përdoren për një film të drejtuar nga Werner Herzog. Por ndërsa fundi afrohet, Bushby nuk flet vetëm për triumfin.

Ai nuk ka shkelur në Angli prej 28 vjetësh dhe e di se pas gjithë atyre viteve në lëvizje, kthimi në shtëpinë e nënës së tij do të jetë një ndalesë e menjëhershme.

Trupi gjithashtu po i kujton se udhëtimi duhet të marrë fund. Bushby tashmë çalon lehtë dhe ka humbur numërimin e çizmeve që ka konsumuar gjatë rrugës.

Në perëndim të tij mbetet Kanali i La Manshit, pengesa e fundit mes një burri që nisi të ecte në vitin 1998 dhe shtëpisë ku ka 28 vjet që përpiqet të mbërrijë./ Financial Times