Këshilltarë në listëpagesë, por ku është këshilla?

Në administratën shqiptare ka një pyetje që bëhet rrallë me zë të lartë: çfarë pune bëjnë këshilltarët e ministrave, kryetarëve të bashkive dhe drejtuesve të institucioneve? Sa prej tyre shkruajnë analiza, shqyrtojnë politika, paralajmërojnë gabime dhe ndihmojnë në marrjen e vendimeve? Dhe sa figurojnë vetëm në organikë, marrin pagën çdo muaj dhe nuk lënë pas asnjë punë të verifikueshme?

Një këshilltar i mirë i duhet shtetit. Ai duhet t’i thotë titullarit edhe atë që titullari nuk dëshiron ta dëgjojë. Duhet të njohë fushën për të cilën paguhet dhe të mbajë përgjegjësi për këshillat që jep. Por kur posti i këshilltarit përdoret për të shpërblyer një militant, një të afërm apo një mik politik, ai kthehet në një pagë publike pa shërbim publik.

Qytetari nuk ka pse të paguajë për një titull në kartëvizitë. Ai paguan taksa që institucionet të punojnë më mirë. Prandaj çdo institucion duhet të bëjë publike numrin e këshilltarëve, fushën e përgjegjësisë së tyre, kriteret e emërimit dhe rezultatet e punës, duke respektuar kufijtë ligjorë për të dhënat personale dhe dokumentet konfidenciale. Nëse një këshilltar paguhet për të hartuar politika, institucioni duhet të jetë në gjendje të tregojë çfarë politike ka ndihmuar të hartohet.

Kjo kërkesë nuk është sulm ndaj çdo këshilltari. Është kërkesë për llogaridhënie. Nuk mund t’i quajmë të gjithë «falsë» pa shqyrtuar punën e tyre, por as mund të pranojmë që paga nga buxheti të mjaftojë si provë se puna është bërë.

Në Shqipëri shpesh kërkohet kursim nga qytetarët, ndërsa zyrat e pushtetit mbushen me poste që askush nuk i vlerëson publikisht. Nëse një këshilltar punon, le të shihet puna e tij. Nëse nuk punon, le të largohet nga listëpagesa. Buxheti i shtetit nuk është fond mirënjohjeje për njerëzit pranë pushtetit./A.P/