Dita e 127-të e protestës/ Qytetarët zbresin sërish sot në shesh, kërkohet dorëheqja e kryeministrit Rama: Ju erdhi fundi!
Nis marshimi i protestuesve drejt Kryeministrisë: Nuk shitet Shqipëria, shitet qeveria 4 Tetor, 19:12 “Shqip&...
Nis marshimi i protestuesve drejt Kryeministrisë: Nuk shitet Shqipëria, shitet qeveria 4 Tetor, 19:12 “Shqip&...
Lufta Ukrainë-Rusi/ Zelensky: Rusia po përshkallëzon bombardimet për të dobësuar rezistencën e Ukrainës ...
Zjarr në Marglliç, digjen qindra rrënjë ullinj shekullor 4 Tetor, 15:53 VIDEO/ Zjarri në Greshic&e...
Helmimi i fëmijëve në Korçë, procedohet drejtoresha e kopshtit dhe një mjeke 3 Tetor, 20:01 A...
Nga shkëlqimi sublim i misionit te plagët e thella të arsimit shqiptar. Një përsiatje nga ish-mësuesi Paskal Kaçani.
TIRANË - 5 Tetori është ajo ditë në vit kur kalendari përkulet me përulësi përpara një prej figurave më sublime dhe më të pashmangshme të historisë njerëzore. Dita Ndërkombëtare e Mësuesit nuk është thjesht një datë e shënuar në rreshtat e ftohtë të kronikave. Ajo është një stacion i madh mirënjohjeje mbarëbotërore; një tempull shpirtëror ku ndizen qirinjtë e falënderimit për ata që shkrinë veten e tyre për të bërë dritë.
Mësuesi — ky misionar i heshtur i kohërave, ky urë lidhëse e pafajshme midis të djeshmes dhe të nesërmes — mbetet gdhendësi i parë i mendimit të lirë, mburoja e parë ndaj errësirës dhe rojtar i pashuar i dijes njerëzore.
Akti i përditshëm i krijimit
Të jesh mësues do të thotë të kryesh një akt krijimi të përditshëm: të mbjellësh farën e shpresës në tokën e pashkelur dhe të virgjër të shpirtit të një fëmije. Janë pikërisht ata, me duart që u zunë krahët shkronjave tona të para, që na mësuan se si të fluturojmë në qiejt e gjerë të mendimit.
Si një skulptor gjenial që sheh engjëllin e fshehur brenda një blloku të ftohtë mermeri, mësuesi merr mendjen e papërpunuar të një fëmije dhe nxjerr prej andej qytetarin e denjë, shkencëtarin vizionar, artistin shpirtëror dhe, mbi të gjitha, Njeriun. Ata janë fenerët e palëkundur në detet e trazuara të injorancës, busullat morale që na orientojnë kur bota jashtë humbet rrugën e vet.
Sa e sa net pa gjumë nën dritën e zbehtë të llambës, sa e sa shkumësa që u bënë pluhur mbi dërrasën e zezë, vetëm që sytë tanë të shihnin përtej horizontit të ngushtë! Çdo fjalë e tyre është një pikë vese mbi petalet e njoma të inteligjencës sonë, një melodi e pavdekshme që vazhdon të kumbojë në ndërgjegjen tonë edhe atëherë kur flokët na zbardhen nga vitet e jetës.
Klasat e zbrazura dhe ekranet e ftohta
Megjithatë, sot, në këtë ditë kremtimi, është detyrë e ndërgjegjes sonë që të mos i mbyllim sytë përpara plagëve të hapura dhe të dhimbshme të realitetit tonë shoqëror. Arsimi shqiptar sot gjendet në një udhëkryq ekzistencial, në një tranzicion të stërgjatur e të lodhshëm që shpesh ia zë frymën idealizmit të dikurshëm.
Klasat tona po zbrazen dita-ditës nga ikja e madhe e familjeve dhe e rinisë. Bankat e shkollave dëshmojnë heshtjen e dhimbshme të braktisjes së zonave rurale dhe tkurrjes drastike të brezave. Në të njëjtën kohë, digjitalizimi i vrullshëm dhe bota e ekraneve të ftohta shpesh po e zëvendësojnë ngrohtësinë e komunikimit njerëzor, duke e kthyer dijen e vërtetë në një informacion sipërfaqësor, të copëtuar dhe pa asnjë formim të thellë shpirtëror apo intelektual.
Mbytja në burokraci dhe eksperimente
Mbi të gjitha, sistemi ynë arsimor lëngon nën peshën e eksperimenteve të vazhdueshme me kurrikula të huazuara e të përkthyera keq. Këto eksperimente nuk përshtaten me rrethanat, traditën dhe psikologjinë tonë, duke krijuar një kaos të vërtetë te nxënësit dhe një mbingarkesë të papërballueshme te mësuesit.
Në vend që të fokusohemi te zhvillimi i mendimit kritik, te logjika dhe te kërkimi shkencor, shkolla e sotme shpesh mbytet në një burokraci shkresore mbytëse. Hartimi i planeve të pafundme, tabelat e panumërta dhe raporte formale i marrin mësuesit kohën më të çmuar — atë të komunikimit të drejtpërdrejtë me nxënësin — duke e kthyer këtë mision hyjnor në një proces mekanik dhe thjesht administrativ.
Beteja titanike për dinjitet
Mësuesi shqiptar sot përballet med një betejë titanike e të pabarabartë. Ai duhet të luftojë çdo ditë me mbijetesën ekonomike, me pagat që ende nuk reflektojnë dinjitetin dhe peshën e vërtetë të këtij profesioni, si dhe me një status shoqëror që mbetet i nënvlerësuar. Ai duhet të mbajë ndezur flakën e dëshirës për dije te një brez i ri, i cili, i bombarduar nga modelet e rreme të suksesit të shpejtë e pa mund, shpesh e humb fillin e vlerave të vërteta.
Politizimi i skajshëm i emërimeve dhe mungesa e investimeve reale në infrastrukturë, në laboratorë modernë dhe në mjete mësimore e lënë shkollën tonë shumë hapa pas kërkesave të kohës. Është një plagë kombëtare që dhemb thellë kur sheh se profesioni që duhej të ishte elita e shoqërisë, trajtohet thjesht si një hallkë e radhës në aparatin shtetëror.
Teknologjia nuk e zëvendëson dot zemrën
Por, pavarësisht reve të zymta që janë dendësuar mbi sistemin aktual, e ardhmja e arsimit dhe e mësuesit nuk mund të fiket. Shoqëria mund të shpikë inteligjencën artificiale, algoritmet më të sofistikuara dhe robotët më të shpejtë, por bota virtuale kurrë nuk do të mund të zëvendësojë dot rrahjen e sinqertë të zemrës së një mësuesi kur sytë e një nxënësi ndizen nga kuptimi i mësimit. Asnjë ekran, sa do i teknologjisë së lartë, nuk mund të rrezatojë dashurinë, dhembshurinë, durimin dhe dritën humane që buron nga qenia e edukatorit.
E ardhmja e mësuesit duhet të jetë ajo e rikthimit të pakushtëzuar në fronin moral që i takon me të drejtë. Pa një mësues të vlerësuar, të dinjitetshëm, të mirëpaguar dhe të frymëzuar, nuk mund të ketë një Shqipëri të nesërme që ecën me hapa krenarë dhe të sigurt drejt botës së qytetëruar. Ata janë dhe do të mbeten arkitektët e vërtetë të së ardhmes sonë të përbashkët.
Siç shprehej dikur shkrimtari i shquar Viktor Hygo:
"Ai që hap një derë shkolle, mbyll një burg."
Ndërsa shkrimtari ynë i madh, Ismail Kadare, duke reflektuar mbi peshën e këtij misioni dhe rolin e tyre të pazëvendësueshëm në formësimin e vetëdijes shqiptare, ka thënë:
"Mësuesit janë ata që mbajnë mbi supe peshën më të rëndë dhe më të bukur të një kombi: kalimin e dritës nga njëri brez në tjetrin."
Në këtë Ditë Ndërkombëtare, le të përulemi me respektin më të thellë dhe të pakufishëm përpara çdo mësuesi që, me një durim profetiko-kombëtar, vazhdon të shkruajë historinë e heshtur të dritës mes stuhive dhe vështirësive të kohës.
Ju jeni fryma, ju jeni shpirti, ju jeni udhërrëfyesit tanë të përjetshëm në rrugën drejt dritës. Gëzuar festën, o mbjellës të pavdekshëm të dijes!
VALDARNO – Nën diellin e butë të Toskanës, mes kodrave të gjelbra e vreshtave të Valdarnos aretino dhe fiorentino, komunit...
Irena Beqiraj Intimiteti nuk është thjesht një akt fizik, as vetëm një akt emocional; është një urë midis shpi...
Edi Rama eshte i vetmi kryeminister qe doli para gjithe botes dhe i pershkroi qytetaret e tij si anti-semite pa iu dridhur qerpiku. E beri ne menyren me te ne...
Besmir Semanaj Çmendet Rama Sot ne OKB para përfaqësuesve të 193 shteteve, mes tyre SHBA-ja me miliardat e saj në çipa d...
Rezarta Gagani Përballë pallatit tim po ndërtohet një pallat. Pallati ku banoj është i pari në vijën e rrugës....
Auron Janku Ka një sëmundje politike që nuk diagnostikohet me analiza gjaku. Quhet Sindroma e Stokholmit politik: viktima fillon të mbr...
Ola Xama Po “Cereni” qe i ke dhene token e ushtrise me 1 euro per te bere restorant cfare eksporton? Dhe kjo pa patur asgje personale me person...
Idriz Konjari Shqipëria po hedh hapa të sigurt drejt integrimit në Bashkimin Evropian, por do te ishte gabim që integrimi evropian t&eu...
I strukur ne nje qeli te IEVP Durres, nen "shoqerine" e gardianit te turnit, Erion Veliaj ka arritur te siguroje nje leter zyrtare te cilen ka hedhur per te d...
TIRANE- Pamje të shëmtuara, të neveritshme, rrëqethëse për dikë dhe “anormale” për një tjetër. K...
