Shpejtësia e ecjes ndryshon shpesh në varësi të situatës dhe të personave që na shoqërojnë. Është e zakonshme që disa njerëz të ecin më shpejt kur janë vetëm, ndërsa ritmi i tyre ngadalësohet kur ecin me dikë tjetër. Ky ndryshim lidhet me disa faktorë të thjeshtë të sjelljes së përditshme.
Kur një person është vetëm, ai nuk ka nevojë të përshtatë ritmin me dikë tjetër. Kjo i lejon të ecë sipas shpejtësisë që i duket më natyrale dhe të arrijë më shpejt destinacionin. Për disa njerëz, ecja vetëm është gjithashtu një mënyrë për të menduar, për të organizuar ditën ose thjesht për të kaluar nga një vend në tjetrin pa ndërprerje.
Kur shoqërohemi me dikë, ritmi ndryshon natyrshëm. Biseda, ndalesat, kontakti me personin tjetër dhe nevoja për të qëndruar pranë tij ndikojnë në shpejtësinë e ecjes. Në këtë rast, ecja bëhet më shumë një aktivitet social sesa thjesht një mënyrë për të arritur diku.
Një tjetër faktor është ndjenja e urgjencës. Kur një person është vetëm dhe ka një qëllim të qartë, ai mund të ecë më shpejt pa e vënë re. Ndërsa në shoqëri, vëmendja shpërndahet dhe ritmi bëhet më i qetë. Prandaj, ecja më e shpejtë kur jemi vetëm nuk lidhet domosdoshmërisht me padurimin. Shpesh ajo tregon thjesht se ritmi ynë ndryshon kur nuk kemi nevojë të përshtatemi me dikë tjetër.
