Çdo mëngjes, në orën 06:00, 10-vjeçarja Rafeef dhe vëllai i saj i vogël vishen me uniformat e shkollës dhe nisen për mësim. Për të, shkolla është vendi ku takon shoqet, mëson matematikë, arabisht dhe studime islame, ndërsa mezi pret që vitin e ardhshëm të nisë edhe anglishten. Por rruga e saj për në shkollë është shumë më e rrezikshme se një udhëtim i zakonshëm. Rafeef jeton në Taiz, në jugperëndim të Jemenit, një qytet që prej vitesh është përfshirë në luftën civile. Shkolla e saj ndodhet në një mal, pranë një zone të vijës së frontit, ku në njërën anë ndodhen forcat qeveritare dhe në anën tjetër pozicionet e snajperëve Houthi.
Për të shkuar në shkollë, Rafeef duhet të ngjitet në mal me shpinën të kthyer nga pozicionet e snajperëve. “Kam frikë”, thotë ajo. Megjithatë, 10-vjeçarja nuk dëshiron të heqë dorë nga shkolla. Ajo thotë se e vetmja mundësi për të takuar shoqet e saj është pikërisht në klasë. Për prindërit e saj, arsimi është gjithashtu shpresa që vajza të ketë një të ardhme më të mirë. Rafeef ëndërron të bëhet mjeke. Sipas UNICEF-it, rreth 3.2 milionë fëmijë në Jemen nuk ndiqnin shkollën edhe përpara përshkallëzimit të fundit të luftës. Që nga nisja e konfliktit në vitin 2014, mijëra fëmijë janë vrarë ose plagosur, ndërsa mijëra të tjerë janë rekrutuar nga grupet e armatosura.
Familja e Rafeef u zhvendos në Taiz nëntë vjet më parë nga qyteti bregdetar i Hudaydahut, duke kërkuar siguri pasi Houthit morën kontrollin e zonës. Por edhe Taizi nuk rezultoi të ishte i sigurt. Dy vjet më parë, një sulm me mortajë goditi pranë shtëpisë së familjes. “Të gjithë ishin jashtë, përveç meje dhe vëllait tim. Pastaj një predhë mortaje erdhi nga askundi. Copëzat depërtuan përmes derës dhe hynë në shtëpi”, tregon Rafeef. Ajo u plagos në krah dhe ende mban shenjën e dëmtimit.
Në ditët e fundit, luftimet në Taiz janë përshkallëzuar. Houthit ndërprenë një rrugë të rëndësishme që lidh qytetin me Adenin, duke e izoluar praktikisht Taizin. Banorët kanë shprehur frikën se qyteti mund të bjerë nën kontrollin e Houthive. Edhe shkolla e Rafeef nuk ka shpëtuar nga rreziku. Një prej mësuesve, Abdel Raqeeb al-Obaidi, tregon se ndërtesa është qëlluar edhe më parë. Ai thotë se askush nuk e di se kur mund të shpërthejë një tjetër sulm.
“Situata mund të shpërthejë në çdo moment, ndërsa jemi në klasë, duke fjetur, në shkollë ose në rrugë. Nuk e dimë si do të jetë e ardhmja jonë dhe si do të jetë e nesërmja”, shprehet ai. Por pasojat e luftës nuk mbeten vetëm në vijën e frontit. Civilët, veçanërisht fëmijët, vazhdojnë të bien viktima të sulmeve.
Një mbrëmje, dy fëmijë u plagosën rëndë nga një sulm me mortajë pranë një punishteje mekaniku. Në spitalin Al-Rawdah, një infermiere qëndronte jashtë repartit të kujdesit intensiv duke mbajtur në duar një palë sandale të vogla, të njollosura me gjak. Sandale që i përkisnin Ahmedit, një djali vetëm tre vjeç. Ahmed ishte me babanë e tij, i cili kishte shkuar në një punishte për të fryrë gomën e motorit. Një predhë mortaje goditi zonën dhe një copëz i shpoi zemrën djalit. Babai i tij mbijetoi pa dëmtime.
Mjekët tregojnë se babai kishte menduar ta linte djalin në shtëpi, por Ahmed kishte qarë sepse donte të shkonte me të. Një dalje e zakonshme u kthye në tragjedinë më të madhe të familjes. Në të njëjtën punishte ndodhej edhe 11-vjeçari Amjad, i cili punonte aty bashkë me vëllain dhe xhaxhain e tij për të ndihmuar familjen në fshat. Copëzat e predhës e goditën në mushkëri dhe në bark. Kur mbërriti në spital, gjendja e tij ishte kritike dhe ai mezi merrte frymë. Mjekët kishin frikë se mund të mos mbijetonte.
Nëna e tij udhëtoi për rreth tetë orë nga fshati dhe mbërriti në spital në orët e para të mëngjesit. Ajo u ul pranë shtratit të djalit dhe u lut për të. Kur doli nga dhoma, nuk mundi t’i mbante më lotët dhe u rrëzua në gjunjë. Gjendja e Amjadit u përmirësua disi gjatë vizitës së nënës dhe mjekët vendosën se ai ishte mjaftueshëm i qëndrueshëm për një tjetër ndërhyrje kirurgjikale. Operacioni u krye, por djali vazhdon të jetë në gjendje kritike.
“Jemi gjithmonë të tmerruar. Është shkatërruese të shohësh fëmijë të vrarë”, thotë infermierja Ikram Shamsan. “Ne duam paqe dhe duam të jemi të sigurt.” Për Rafeef, megjithatë, çdo mëngjes nis përsëri në të njëjtën mënyrë. Ajo vesh uniformën, merr rrugën drejt shkollës dhe ecën përpjetë, me shpresën se do të mbërrijë e sigurt në klasë dhe do të mund të vazhdojë të mësojë për të ardhmen që ëndërron.
