Sylvinho ka folur për eksperiencën e tij në krye të Kombëtares shqiptare, marrëdhënien me lojtarët, fundin e bashkëpunimit me Federatën Shqiptare të Futbollit dhe planet për të ardhmen. Në një intervistë ekskluzive për “Flashscore”, trajneri brazilian, i cili u largua nga Shqipëria në maj të vitit 2026 pas tri vitesh e gjysmë në drejtim të kuqezinjve, ka kujtuar arritjet e tij dhe ka shpjeguar se përse e konsideron këtë periudhë një nga eksperiencat më të rëndësishme të karrierës.

“Shqipëria ishte një eksperiencë e veçantë”

Sylvinho e cilësoi kualifikimin në Europianin e vitit 2024 si një moment të jashtëzakonshëm. Shqipëria e tij e mbylli grupin kualifikues në vendin e parë, përpara Polonisë dhe Çekisë, ndërsa në fushatën pasuese për Botërorin përfundoi e dyta pas Anglisë, duke siguruar një vend në fazën e play-off-it, ku u eliminua nga Polonia.

“Po, keni të drejtë. Kam punuar edhe në Kupën e Botës me Brazilin, por si ndihmës. Në Shqipëri, i gjithë projekti dhe përgjegjësia ishin të miat. Kualifikimi ishte diçka e veçantë. Humbëm ndeshjen e parë ndaj Polonisë dhe më pas nuk humbëm më gjatë asaj fushate.

Ishim shumë të fortë. Kundërshtarëve nuk u pëlqente aspak të luanin kundër nesh, sepse na gjenin të organizuar dhe të vështirë për t’u përballuar. E dinim saktësisht se çfarë duhej të bënim në fushë. Pas Botërorit, Europiani është skena më e madhe ku mund të luash në nivel kombëtaresh.

Për fat të keq, ose ndoshta për fat të mirë, përfunduam në një grup shumë të vështirë me Kroacinë, Spanjën dhe Italinë. Megjithatë, e shijuam eksperiencën. Luajtëm ndeshjen tonë më të mirë kundër Kroacisë, një takim që mendonim se duhej ta fitonim. Kundër Italisë nuk u paraqitëm aq mirë, ndërsa përvoja ndaj Spanjës ishte shumë e madhe dhe njëkohësisht e bukur”, u shpreh braziliani.

Si fitoi besimin e futbollistëve shqiptarë?

Një nga sfidat më të mëdha për Sylvinhon ishte drejtimi i një kombëtareje në një vend, gjuhën e të cilit nuk e njihte. Megjithatë, ai shpjegoi se suksesi nuk u ndërtua vetëm mbi aspektin taktik, por edhe mbi marrëdhëniet njerëzore me lojtarët dhe njerëzit që punonin pranë ekipit.

“Lojtarët janë ata që e krijojnë punën dhe, në fund, bëjnë të mundur gjithçka që përpiqemi të realizojmë. Si trajner, e di se nëse u kërkon futbollistëve të bëjnë diçka, por ata nuk e shohin atë të funksionojë në fushë, fillojnë të dyshojnë. Por nëse u jep një ide dhe ata krijojnë dy raste e janë pranë shënimit të dy golave, atëherë fillojnë të besojnë. Thonë: ‘Në rregull, ndoshta kjo funksionon vërtet’.

Një pjesë e madhe e punës bëhet larg vëmendjes. Mund të fillosh në orën gjashtë, shtatë apo tetë të mëngjesit dhe të punosh deri në mbrëmje. Në ditët para ndeshjes mund të punojmë 15 ose 16 orë në ditë. Kur lojtarët shohin imazhet, detajet dhe analizat, fillojnë ta kuptojnë idenë tonë dhe të besojnë tek ajo.

Por nuk ishte vetëm futbolli. Me mua erdhën Doriva dhe Pablo Zabaleta. Ndërtuam një marrëdhënie shumë të mirë teknike e taktike, por edhe një lidhje të fortë njerëzore me lojtarët dhe njerëzit përreth ekipit.

Erdhëm në një vend ku nuk dinim gjuhën. Për fat të mirë, shumë njerëz flisnin italisht dhe koha që kisha kaluar me Roberto Mancinin tek Interi më kishte ndihmuar. Ka edhe gjëra që i bashkojnë njerëzit. Ne jemi latino-amerikanë, na pëlqen kontakti, përqafimet, të ulemi bashkë dhe të pimë një kafe.

Mbaj mend se shkoja në katin e katërt të ndërtesës së federatës për të pirë kafe dhe takoja një punonjës të sigurisë. Ai tregohej shumë i sjellshëm dhe tërhiqej për të më lënë hapësirë, por unë i thoja: ‘Jo, ulu’. Pija kafen, bisedoja me të dhe pastaj largohesha. Këto gjëra të vogla kanë rëndësi.

Ne ishim pjesëtarët e parë të stafit që jetonim në Tiranë dhe punonim çdo ditë në federatë. Presidenti Armando Duka më thoshte gjithmonë se duhej të jetoja në qytet, sepse aty ishte federata. Unë isha i lumtur ta bëja këtë. Lojtarët e vinin re dhe më pyesnin nëse ndihesha mirë në Tiranë. U përgjigjesha se isha në shtëpi, pranë bashkëshortes sime. Ndoshta nuk isha në Brazil, por jetoja mirë. Marrëdhënia jonë me federatën dhe Shqipërinë do të jetë e përjetshme”, tregoi Sylvinho.

Pse përfundoi bashkëpunimi me Shqipërinë?

Trajneri brazilian sqaroi se ndarja në maj të vitit 2026 ishte një vendim i përbashkët, pasi të dyja palët mendonin se një cikël kishte përfunduar.

“Kishim folur më parë me presidentin dhe mendonim se kishte ardhur fundi i një cikli. Federata ishte rritur shumë, edhe ne ishim rritur dhe erdhi një moment kur të dyja palët ndien se nuk kishte më shumë për të shtuar.

Armando Duka është një person shumë inteligjent. Ishte një marrëveshje shumë e mirë për të dyja palët. Ai e dinte punën që kishim bërë çdo ditë, punën e palodhur.

Mbaj mend një të shtunë kur erdhi për të takuar stafin dhe na tha se kishte disa gjëra për të diskutuar. Ne i thamë se të shtunave nuk punonim, por ai na kërkoi të ishim aty. U ulëm rreth tryezës dhe të gjithë shkuan me kënaqësi. Edhe katër orë të tjera punë, nuk kishte problem. Marrëdhënia jonë ishte e bukur dhe, në fund, të dyja palët e kuptuan se cikli kishte përfunduar”, deklaroi ai.

Mancini, mësuesi i tij në menaxhimin e grupit

Sylvinho foli edhe për periudhën kur punoi me Roberto Mancinin te Manchester City dhe Interi, duke vlerësuar mënyrën se si trajneri italian menaxhonte futbollistët.

“Roberto është një person i veçantë, një trajner fitues, me dinjitet dhe fisnikëri të madhe. Mund të zemërohet, por kujdeset gjithmonë për lojtarët e tij.

Mund të kishte një debat me një futbollist gjatë stërvitjes, por kur hynte në dhomat e zhveshjes herën tjetër, i thoshte: ‘Kam nevojë për ty’. Lojtari përgjigjej: ‘Në rregull’. Edhe nëse debatonin përsëri, të dielën ai mund ta aktivizonte, sepse e dinte se ishte mjaftueshëm i mirë. Kështu ishte Roberto. Ai i kuptonte shumë mirë skuadrat e tij.

Nga çdo trajner me të cilin kam punuar kam marrë diçka, qoftë Arsene Wenger, Pep Guardiola, Frank Rijkaard apo Mancini. Por në fund të ditës, unë jam Sylvinho dhe duhet të jem autentik. Nga Roberton kam marrë shumë, sidomos mënyrën se si ishte i pranishëm në dhomat e zhveshjes, personalitetin dhe aftësinë për të menaxhuar lojtarët”, shpjegoi braziliani.

Arsenali i Artetës dhe rëndësia e durimit

Ish-futbollisti i Arsenalit foli me vlerësim për punën e Mikel Artetës, duke theksuar se ndërtimi i një skuadre konkurruese kërkon kohë dhe mbështetje nga i gjithë klubi.

“Kur je trajner, e kupton sa e vështirë është, sepse njerëzit nga e gjithë bota të shikojnë dhe presin rezultate. Por ndërtimi i një skuadre kërkon kohë.

Kur punoja me Shqipërinë, studionim shumë skuadra të ndryshme. Shikonim Anglinë dhe Spanjën, ndërsa Arsenali ishte një nga ekipet që merrnim si referencë. Mënyra e tyre e lojës ishte e afërt me tonën dhe studionim organizimin e lëvizjet e tyre.

Arteta ka fituar Premier League-n dhe Kupën FA, si dhe e ka rikthyer Arsenalin në Ligën e Kampionëve. E sheh se sa shumë i përkushtohet punës, që nga fillimi i ditës deri në fund. Kjo duket në intervistat e tij, në sjelljen dhe në mënyrën se si kontrollon skuadrën.

Por, kur flasim për Artetën, duhet të shohim edhe strukturën e klubit. Gjithçka nis nga drejtuesit, drejtori sportiv, trajneri dhe stafi, deri te lojtari i fundit. Në fushë gjërat funksionojnë kur të gjithë kuptojnë të njëjtën ide dhe punojnë për të njëjtin objektiv.

Shumë njerëz thoshin se Arsenali nuk fitoi në vitin e parë apo të dytin. Por skuadra po përparonte. Përfundoi e dyta, dhe kjo nuk është e lehtë. Nëse po ndërton diçka dhe përfundon dy ose tri herë në vendin e dytë përpara se të fitosh, kjo është sërish një punë e shkëlqyer. Arsenali ka kaluar nëpër ato vite për një arsye dhe tani po sheh rezultatet e punës së bërë”, u shpreh Sylvinho.

‘Dua të rikthehem në futbollin europian’

Në fund, trajneri brazilian foli për të ardhmen dhe mundësinë e rikthimit në futbollin e klubeve. Ai pranoi se prioriteti i tij është Europa, megjithëse nuk përjashton as mundësi në pjesë të tjera të botës.

“Nga ana profesionale dhe personale, ndihem shumë i përgatitur për hapin e radhës. Në stafin tim kam brazilianë, argjentinas, italianë dhe njerëz të kombësive të tjera. Është një grup shumë ndërkombëtar dhe, me gjuhët që flasim, mund të punojmë në Portugali, Spanjë, Angli, në vende të tjera europiane, në Amerikën e Jugut, në Shtetet e Bashkuara apo gjetkë.

Jam i qetë, sepse e di se mëson nga gjithçka që përjeton. Jam ende i ri dhe kam shumë gjëra për të mësuar, por jeta më ka dhënë shumë. Ndihem gati të punoj në Europë, në botën arabe, në Brazil apo edhe në Japoni. Sigurisht, Europa është përparësia. Është qendra e futbollit, ku loja vazhdon të zhvillohet në nivelin më të lartë.

Tani duhet të pres momentin e duhur. Mundësia ideale do të vijë. Mund të përgatitesh, por duhet edhe të presësh momentin e duhur.

Ndihem gati për një klub që ka një projekt të qartë, dëshiron të zhvillohet, të ndërtojë diçka dhe ka kushtet për ta bërë këtë. Do të doja që këtë ta realizoja në Europë”, përfundoi Sylvinho.