Mizoria e Putinit/ Fillimisht festoi me ish-kancelarin gjerman, më pas vrau 70 civilë

Nga Paul Ronzheimer, BILD

Lajmi se Gerhard Schröder e kishte përqafuar Vladimir Putinin për ditëlindjen e tij, mbërriti në një moment kur Kievi ishte zhytur në errësirë të plotë.

Sulmet ruse të ditëve dhe netëve të fundit kishin bërë që të enjten në mbrëmje, në pjesë të mëdha të kryeqytetit ukrainas, të ndërpritej energjia elektrike. Dritë kishin vetëm ata që ishin përgatitur paraprakisht me gjeneratorë. Ndërprerje të tilla të energjisë që në fillim të tetorit — që nga nisja e pushtimit të plotë rus në vitin 2022, nuk i kisha përjetuar kurrë më parë.

Interneti ende funksiononte dhe rrjetet sociale zienin. Kështu u përhap edhe lajmi për ish-kancelarin gjerman, i cili kishte vizituar mikun e tij Putin në Moskë. Pikërisht tani. Në një kohë kur, brenda dy ditësh, pothuajse 70 civilë ishin vrarë nga sulmet ruse në Ukrainë.

Që nga kjo javë jam sërish në Ukrainë. Raportoj nga ky vend që prej vitit 2014 dhe, që nga viti 2022, kam përjetuar këtu shumë nga momentet më të tmerrshme të luftës. Kam qenë në qytete të shkatërruara, kam folur me të mbijetuar të sulmeve ruse, me ushtarë në front dhe me familje që kanë humbur të afërmit e tyre.

Megjithëse Ukraina u ka rezistuar deri më tani mizorive dhe kërcënimeve ruse, duhet të them se ajo që po përjetoj këto ditë më shqetëson shumë. Sepse kjo luftë po hyn sërish në një fazë të re. Në një fazë edhe më të keqe.

Bombardimet e pandërprera ndaj popullsisë civile. Sulmet e qëllimshme ndaj furnizimit me energji. Frika nga dimri. Dhe ndjesia e shumë ukrainasve se bota po i kushton gjithnjë e më pak vëmendje asaj që po ndodh.

Sa dramatike është bërë situata, e kuptova edhe gjatë një vizite në një njësi ukrainase të mbrojtjes ajrore, e cila përpiqet të rrëzojë dronët rusë duke përdorur një tank gjerman të tipit Gepard. Komandanti quhet Vadym, është 54 vjeç dhe lufton që nga fillimi i pushtimit të plotë rus.

“Nuk më kujtohet të ketë qenë ndonjëherë kaq keq”, më thotë ai. “Nuk kam përjetuar kurrë që alarmet ajrore dhe sulmet me dronë të jenë kaq intensive. Njerëzit tanë punojnë praktikisht gjatë gjithë kohës, pothuajse pa pushim.”

Gepard-i i tij ka rrëzuar më shumë se 30 dronë rusë gjatë vitit të kaluar. Së fundmi, ka rrëzuar edhe dronë veçanërisht të shpejtë dhe modernë, kundër të cilëve sistemi gjerman i armëve, tashmë disa dekada i vjetër, e ka gjithnjë e më të vështirë të përballet. Vadym më shpjegon se rusët i prodhojnë vazhdimisht dronët e tyre dhe se këta mjete fluturuese po bëhen më të shpejta e më të rrezikshme. Në të njëjtën kohë, njësisë së tij i mungojnë pjesët e këmbimit dhe riparimet ndonjëherë zgjasin shumë.

Megjithatë, ai flet me entuziazëm për Gepard-in gjerman. “Cilësi gjermane”, thotë ai. Një armë e shkëlqyer, që ende vazhdon ta kryejë detyrën e saj. Por ukrainasve u nevojiten urgjentisht më shumë sisteme moderne, më shumë teknologji dhe më shumë mbështetje.

Ndërsa në Gjermani po diskutohet gjithnjë e më zëshëm nëse Ukraina duhet të vazhdojë të mbështetet, ushtarët ukrainas luftojnë me armë gjermane për të parandaluar që dronët rusë të vrasin edhe më shumë njerëz brenda banesave të tyre. Dhe ata mezi po arrijnë t’i përballojnë sulmet. Pothuajse nuk ka më asnjë natë pa bombardime masive. Raketat, dronët, shpërthimet. Ditë e natë. Në Kiev, por veçanërisht edhe në lindje të vendit. Në Kramatorsk u sulmuan minibusë dhe u vranë njerëz që thjesht po udhëtonin. Në vende të tjera, familje humbën jetën brenda banesave të tyre.

Një mike më tregoi se nuk po arrin më t’i sigurojë ilaçet e saj. Dyqani ku i blinte zakonisht ishte bombarduar. Është një histori e vogël krahasuar me numrin e madh të të vrarëve. Por ajo tregon se çfarë do të thotë kjo luftë sot. Edhe gjërat më të thjeshta të përditshmërisë po bëhen gjithnjë e më të vështira.

Njerëzit kërkojnë gjeneratorë. Përpiqen të gjejnë se si do t’i ngrohin banesat gjatë dimrit. Si do të mund të punojnë kur ndërpritet energjia elektrike. Si do t’i mbrojnë fëmijët nëse sulmet vazhdojnë.

Dhe ndërsa flas këtu me njerëzit dhe dëgjoj shqetësimet e tyre, gjithnjë e më shpesh pyes veten nëse në Gjermani kuptohet ende se çfarë po ndodh në Ukrainë.

Tani nuk kërkohet më që Putini t’i japë fund kësaj lufte. Përkundrazi, Zelensky duhet më në fund të dorëzohet. Nuk duhet të ushtrohet më presion ndaj Rusisë, por ndaj Ukrainës. Në qendër të vëmendjes nuk është më pyetja se si mund t’i ndihmojmë ukrainasit, por si mund t’i detyrojmë ata të heqin dorë.

AfD-ja dhe BSW-ja kanë ndikuar ndjeshëm në formësimin e këtij debati. Ato kërkojnë një politikë tjetër ndaj Rusisë, vënë në pikëpyetje mbështetjen për Ukrainën dhe përcjellin vazhdimisht përshtypjen se pengesë për paqen janë kryesisht Perëndimi dhe udhëheqja ukrainase.

Ndërkohë, shpesh lihet jashtë vëmendjes një fakt vendimtar: Ukraina ka ofruar një armëpushim të plotë që prej prillit 2025. Në këtë mënyrë, ajo do të ishte faktikisht e gatshme ta pranonte, të paktën fillimisht, pushtimin rus të pjesëve të mëdha të territorit të saj. Putini deri më tani e ka refuzuar një armëpushim pa kushte.

Sigurisht, politika gjermane ndaj Ukrainës mund dhe duhet të diskutohet. Për furnizimet me armë, për ndihmat prej miliarda eurosh dhe për negociatat. Edhe unë kam folur vazhdimisht me njerëz që pyesin veten se si mund të marrë fund ndonjëherë kjo luftë. Dhe, natyrisht, ukrainasit nuk dëshirojnë asgjë më shumë se paqen.

Por kush flet këtu me njerëzit, e kupton shumë shpejt se ata nuk duan thjesht të jetojnë nën sundimin e Putinit. Për ta, përfundimi i luftimeve nuk do të thotë automatikisht paqe, nëse më pas duhet të jetojnë në një vend ku Rusia vendos për të ardhmen e tyre.

Dhe lajmi për vizitën e Schröder te Putini, kur përhapet përmes agjencive të lajmeve, ndikon tek ata. Një burrë që e ka qeverisur Gjermaninë për shtatë vjet. Që edhe sot vazhdon t'i qëndrojë besnik miqësisë së tij me Putinin. Dhe që pikërisht në këto ditë ka vizituar presidentin rus.

Në Kiev, njerëzit qëndrojnë në errësirë, sepse Rusia po sulmon furnizimin e tyre me energji. Në lindje të vendit vriten civilë. Familjet vajtojnë të afërmit e tyre. Ndërsa një ish-kancelar gjerman përqafon në Moskë njeriun përgjegjës për këtë luftë.

Nuk e di se si e shpjegon vetë Schröder këtë vizitë. Por e di se si priten pamje të tilla në Ukrainë. Njerëzit këtu ndihen gjithnjë e më të harruar. Ata shohin se si vëmendja po zbehet. Se si debatet në Gjermani po bëhen gjithnjë e më të zemëruara. Se si papritur po diskutohet sërish nëse nuk duhet thjesht të gjendet një mënyrë tjetër për t'u marrë me Putinin.

Këto ditë i shoh ukrainasit të rraskapitur, ndonjëherë të dëshpëruar, por megjithatë ende të vendosur. Shumë prej tyre kanë humbur të afërmit, banesat, punën dhe jetën që kishin më parë. E megjithatë, ata nuk duan të dorëzohen.