“That Month in Tuscany” nga Inglath Cooper është një roman për arratisjen, dashurinë, humbjet dhe, mbi të gjitha, për guximin për të pyetur veten se çfarë dëshiron vërtet nga jeta. Që në titull, libri na premton një udhëtim në Toskanë, por udhëtimi i vërtetë i personazheve është shumë më tepër sesa një ndryshim vendi. Është një shkëputje nga rutina dhe nga identitetet që kemi ndërtuar për veten, për të zbuluar se kush jemi kur largohemi nga gjithçka që na duket e njohur.
Ren Sawyer dhe Lizzy Harper jetojnë jetë krejtësisht të ndryshme. Ai është një yll roku me një sekret me të cilin nuk mund të jetojë më. Ajo është një person i zakonshëm, burri i së cilës e ndihmoi të shkonte në një udhëtim përvjetori të planifikuar prej kohësh.
Në një fluturim përtej Atlantikut, i drejtuar për në Itali, një festë me pije dhe keqardhjeje dhe turbulenca e hedhin Lizzy-n në prehrin e Renit. Është gjëja e fundit që ajo mund të imagjinojë se do t’i ndodhte dikujt si ajo. Por, pavarësisht dallimeve të tyre sipërfaqësore, ata zbulojnë një tërheqje të pamohueshme midis tyre. Një tërheqje që i çon të dy të kujtojnë se kush kishin qenë dikur para se të lejonin veten të ndryshoheshin nga një jetë që secili prej tyre kishte zgjedhur.
Eksplorimi i rrugëve të Firences dhe kodrave të Toskanës së bashku, dy njerëz me asgjë të përbashkët në dukje, i ndryshon të dy përgjithmonë. Dhe ajo që gjejnë tek njëri-tjetri është diçka që mund t’i shërojë të dy.
Toskana nuk shërben thjesht si sfond romantik, por bëhet pothuajse një personazh më vete. Përmes përshkrimeve të rrugëve, peizazheve, ushqimit, verës dhe ritmit të jetës italiane, Cooper krijon një ndjesi ngrohtësie dhe lirie. Është nga ata libra që të bëjnë të dëshirosh të mbyllësh valixhen dhe të nisesh diku pa shumë plane.
Në qendër të historisë qëndron një pyetje shumë njerëzore: A mund ta ndryshojmë jetën tonë, edhe atëherë kur mendojmë se është tepër vonë?
Kjo është ajo që e bën romanin më interesant sesa një histori e zakonshme dashurie. Personazhet nuk janë thjesht në kërkim të një romance; ata janë në kërkim të vetes. Përballen me zgjedhje, frikëra, pritshmëri dhe me ato “po sikur?” që shpesh i mbajmë për vete.
Megjithatë, libri nuk është perfekt. Në disa momente, rrjedha e historisë mund të duket paksa e parashikueshme dhe disa situata ndjekin formulën klasike të romancës. Por ndoshta pikërisht kjo është edhe pjesë e hijeshisë së tij, “That Month in Tuscany” nuk përpiqet të jetë një roman tepër kompleks apo i rëndë. Është një histori që kërkon të të japë emocione, të të largojë për disa orë nga përditshmëria dhe të të kujtojë se jeta mund të ketë ende surpriza.
Në sfond është pikërisht ideja se ndonjëherë na duhet të largohemi nga ajo që njohim për të parë më qartë atë që kemi përpara. Mund të mos na duhet gjithmonë një udhëtim në Itali, por ndonjëherë na duhet pikërisht ai moment kur ndalojmë së jetuari sipas asaj që pritet prej nesh.
Në fund, “That Month in Tuscany” është një roman për një muaj, por edhe për mundësitë që mund të hapen brenda një kohe shumë të shkurtër. Një muaj mund të mos duket shumë në kalendar, por mund të jetë i mjaftueshëm për të ndryshuar mënyrën se si e shohim dashurinë, jetën dhe veten.
Është një libër për ata që besojnë se disa takime nuk janë rastësi, se disa udhëtime fillojnë pikërisht kur mendojmë se kemi humbur drejtimin dhe se, ndonjëherë, duhet të kemi guximin të largohemi pak nga jeta jonë për ta kuptuar më mirë.
