Andres Iniesta arriti gjithçka në futboll: fitoi trofe, mori famë dhe shënoi golin që i dha Spanjës suksesin më të madh në historinë e saj. Megjithatë, pas këtij shkëlqimi fshihej një krizë e thellë personale.
Ish-mesfushori i Barcelonës ka folur sërish për problemet e tij të shëndetit mendor në një intervistë për Onda Cero, duke rrëfyer me sinqeritet momentet më të vështira të jetës së tij.
Të lidhura
None found
“Kërkova ndihmë sepse ndihesha sikur do të vdisja. Nuk ishte një zgjedhje që e bëra pasi kuptova qartë se çfarë po përjetoja. Ishte diçka e domosdoshme për të mbijetuar, jo sepse e kuptoja realisht se çfarë po më ndodhte”, tregoi fillimisht Iniesta.
Një nga goditjet kryesore për të ishte vdekja e Daniel Jarque, kapitenit të Espanyol dhe një prej miqve të tij më të afërt, më 8 gusht 2009. Iniesta e konsideron atë periudhë si një nga kapitujt më të errët të jetës së tij.
“Kur mora lajmin, mbeta i ngrirë. Ditët që pasuan ishin të tmerrshme, sepse Dani kishte qenë miku im për shumë kohë. Pas atij momenti, çdo gjë nisi të përkeqësohej dhe gjithçka u mbulua nga errësira”, kujtoi ai.
Situata u rëndua edhe më shumë nga dëmtimet muskulore dhe presioni i vazhdueshëm për të qenë konkurrues, një barrë që e kishte përjetuar që prej viteve të para në La Masia. Pavarësisht trofeve dhe sukseseve, ai ndjeu një boshllëk të madh brenda vetes.
“Në një pikë të caktuar ndjeva se isha bosh. Në atë kohë, të flisje për këto gjëra ishte ende tabu, edhe pse unë jam përpjekur gjithmonë t’i trajtoj si diçka normale, si në periudhat e mira, ashtu edhe në ato të këqija. Kur nuk munda ta përballoja më, kërkova ndihmë. Ishte e domosdoshme, sepse nuk shihja një rrugëdalje nga ajo situatë. Ky proces më ndihmoi të përmirësohesha”, u shpreh spanjolli.
Iniesta përcolli gjithashtu një mesazh mirëkuptimi për njerëzit që po kalojnë vështirësi të ngjashme. “Çdo person përballet me rrethana të ndryshme. Ka raste kur, për fat të keq, njerëzit nuk arrijnë të dalin nga një tunel kaq i ndërlikuar”, përfundoi ish-ylli i Barcelonës.
Iniesta e kishte ndarë këtë përvojë edhe më herët. Në autobiografinë e tij të vitit 2016, “Lëvizja e Jetës Sime”, ai shkroi: “Nuk isha vetvetja. Kisha humbur besimin te vetja. Ishte diçka e tmerrshme dhe e padurueshme. Nuk e kuptoja se çfarë po më ndodhte, por e dija se nuk isha unë”.
Ndërsa në vitin 2025, ai zbuloi se Pep Guardiola dhe stafi i tij kishin luajtur një rol vendimtar në rikuperimin e tij. “Pa këtë kuptim, do të kishte qenë thuajse e pamundur të dilja prej asaj gjendjeje”, deklaroi ai.
Sot, në moshën 42-vjeçare dhe në rolin e trajnerit të Gulf United, Iniesta vazhdon ta tregojë hapur historinë e tij. Ai nuk synon t’u japë mësime të tjerëve, por të ndihmojë që askush të mos ndihet i braktisur kur gjendet në pikën më të errët të jetës.
