Gazeta e madhe franceze “Le Monde” shkruan në një artikull të saj se ajo që po ndodh me protestat në Shqipëri është e paprecedentë që nga rënia e diktaturës komuniste në vitin 1991.
Protestat antiqeveritare, të mbajtura çdo ditë për katër muaj e gjysmë, kanë marrë një kthesë të re me demonstruesit që kërkojnë dorëheqjen e Edi Ramës, thuhet në artikull.
“Pas katër muajsh e gjysmë protestash, demonstruesit, të acaruar nga ajo që e përshkruajnë si “përbuzje” dhe “indiferencë” të Kryeministrit Edi Rama, kanë zgjedhur një qasje të re. Kanë ikur tubimet paqësore të mbrëmjes me tabela flamingo rozë dhe zona për fëmijë.
Që nga e marta, mijëra protestues kanë dalë në rrugët e Tiranës që nga mëngjesi i hershëm, disa me maska kirurgjikale, të tjerë me kapuçë të ngritur dhe gurë në duar, për të kërkuar dorëheqjen e kreut të qeverisë, përmirësimin e kushteve të jetesës dhe fundin e korrupsionit endemik në këtë vend ballkanik me 2.4 milionë banorë”, shkruan Le Monde.
“Njerëzit duan të jetojnë në një vend demokratik. Ky është rezultat i 35 viteve të frustrimit të akumuluar që nga rënia e diktaturës komuniste në vitin 1991”, shpjegoi Gresa Hasa, një studiuese e asociuar në Grupin Këshillimor të Politikave të Ballkanit në Evropë.
Zemërimi u përhap të enjten në pesë qytete të tjera në të gjithë vendin. Pas dy ditësh heshtjeje, kryeministri socialist, në detyrë që nga viti 2013, tha se nuk do të jepte dorëheqjen dhe akuzoi opozitën për orkestrimin e trazirave, edhe pse vetë politikanët e opozitës janë fishkëllyer në tubime.
Protesta të tilla, të shoqëruara me dhunë, janë shumë të rralla në Shqipëri. “Kjo është e pashembullt që nga rënia e regjimit komunist”, deklaroi Besnik Mustafaj, një shkrimtar 70-vjeçar, ish-ambasador në Francë dhe ish-anëtar i opozitës.
“Kjo dhunë është rezultati logjik i 137 ditëve protesta paqësore që nuk u dëgjuan. Njerëzit po humbasin durimin.” Megjithatë, ai vuri në dukje mungesën e organizimit dhe strukturës brenda lëvizjes, të cilën ai beson se e bën të vështirë dialogun. “Nuk mund të negociosh me një turmë. Nëse protestuesit nuk organizohen vetë, kaosi do të vazhdojë.”
Protesta u zgjerua shpejt për të adresuar ankesa më të gjera, duke shprehur zhgënjim të përhapur me të gjithë sistemin politik. Radikalizimi i fundit i lëvizjes ka sjellë një periudhë pasigurie për Shqipërinë, thuhet ndër të tjera në artikullin e Le Monde.
