Pamjet e përplasjeve, zjarreve dhe shkatërrimeve në Francë, Itali, Belgjikë dhe Shqipëri kanë një emërues të përbashkët: protesta rrezikon të humbasë zërin e qytetarëve dhe të marrë fytyrën e atyre që shkatërrojnë. Në Milano janë raportuar grabitje dhe zjarre nga individë të maskuar; në Bruksel përplasje me policinë, ndërsa në Francë dhuna ka përfshirë edhe sulme ndaj gazetarëve që dokumentonin ngjarjet.
Pakënaqësia ka arsye që qeveritë duhet t’i dëgjojnë. Kostoja e jetesës, vështirësitë në arsim dhe pasiguria për të ardhmen nuk zgjidhen duke i shpërfillur qytetarët. Por çfarë përgjigjeje i jep varfërisë grabitja e një dyqani? Si përmirësohet universiteti duke djegur pronën publike? Çfarë drejtësie prodhon goditja e një gazetari?
Ai që shkatërron në emër të protestës po i merr peng mesazhin. Në vend që publiku të diskutojë kërkesat e studentëve dhe të punonjësve, diskuton makinat e djegura, bizneset e dëmtuara dhe njerëzit e plagosur. Kauza largohet nga qendra e vëmendjes; dhuna zë vendin e saj.
Edhe Tirana po paguan këtë faturë. Përplasjet dhe dëmtimet e pronës publike e private e kanë rënduar situatën. Ligji duhet të veprojë mbi secilin që e shkel, pavarësisht cilës anë të kordonit i përket.
Ngjashmëria e pamjeve në disa shtete ngre pyetje, por nuk provon vetvetiu një qendër të përbashkët organizimi apo një dorë të huaj. Për këto duhen prova. Ajo që mund të gjykohet menjëherë është veprimi: kush djeg, grabit apo plagos duhet të mbajë përgjegjësi individuale. Maska nuk mund të shërbejë si strehë nga ligji, as prania në një protestë si leje për shkatërrim.
Qeveritë, nga ana tjetër, nuk mund ta përdorin dhunën e disa individëve për të mbyllur veshët ndaj mijëra qytetarëve paqësorë. Rivendosja e rendit është detyrë e menjëhershme; zgjidhja e problemeve që prodhojnë zemërim është detyrë politike e përditshme.
Për Shqipërinë mesazhi duhet të jetë i prerë: qytetarët kanë të drejtë të protestojnë fort, por shteti ka detyrimin të mbrojë këtë të drejtë dhe të ndalojë dhunën me mjete të ligjshme.
Rruga nuk mund t’u lihet atyre që djegin. Ajo u përket edhe qytetarëve që protestojnë, edhe atyre që punojnë, edhe atyre që kërkojnë të jetojnë të sigurt. Askush nuk fiton të drejtën të shkatërrojë jetën e tjetrit duke shpallur se po lufton për një jetë më të mirë.
Në Itali (foto)
Në Francë (foto)
Në Tiranë (foto)
Në Belgjikë (foto)
