Luciana Kokaj, Arben Kola, Dritan Goxhaj dhe aktivistët e tjerë që u identifikuan me protestën shumëjavore në Tiranë kanë sot një përgjegjësi publike: të sqarojnë rolin e tyre në zhvillimet e fundit. A vazhdojnë të ndikojnë në organizimin e saj? A pajtohen me mënyrën se si po zhvillohet? Kush i merr vendimet dhe kush u bën thirrje pjesëmarrësve për veprim?
Përpara se të ngrihen dyshime, duhen vendosur faktet. Nuk mund të thuhet në bllok se nismëtarët janë zhdukur sepse më 12 tetor, Arben Kola dhe Dritan Goxhaj u raportuan të shoqëruar nga policia gjatë protestës. Ky raportim dokumenton praninë e tyre atë ditë, por nuk sqaron rolin që kanë në organizimin e tubimeve të mëvonshme.
Ndërkohë, sipas një raportimi të 14 tetorit, Goxhaj deklaroi se studentët kishin marrë drejtimin e protestës. Ky është qëndrimi i tij dhe meriton të shqyrtohet, por nuk mjafton për të kuptuar se si merren vendimet, cilët janë përfaqësuesit dhe çfarë marrëdhënieje kanë ata me nismëtarët e mëparshëm.
Pikërisht këtu qëndron pyetja kryesore: çfarë ka ndryshuar në organizimin e protestës?
Bashkimi i studentëve me një lëvizje qytetare është zhvillim i natyrshëm. Edhe ndryshimi i përfaqësuesve mund të jetë i tillë. Por kur një protestë përballet me episode dhune, paqartësia mbi drejtimin bëhet problem serioz. Qytetarët që dalin për të kërkuar të drejtat e tyre duhet të dinë kush propozon marshimin, kush përcakton destinacionin dhe kush komunikon me autoritetet.
Nismëtarët kanë mundësi të japin një sqarim të thjeshtë: A vazhdojnë të jenë organizatorë, marrin pjesë si qytetarë apo janë tërhequr nga vendimmarrja?
Ku është Luçiana Kokaj, drejtuesja që me pasion dhe shpirt ngriti një kauzë publike? Po Arben Kola, drejtuesi elegant? Po Dritan Goxhaj, njeriu që garantonte protestën të mos kalonte në dhunë edhe kur policia e provokonte?
Një protestë që kërkon llogaridhënie nga pushteti e forcon besueshmërinë e vet kur është e hapur edhe për vendimet që merr në emër të qytetarëve.