Iriqi:- Nuk di si të të drejtohem, kryeministër apo ish-kryeministër?

Rama:- Edi Leshi, më thirr. Paradite ndjehem kryeministër, nga dreka squllem fare, bëhem si ai pas ereksionit.

Iriqi:- Dje kërkove dialog. Përse?

Rama:- Që të bëja monolog. Nuk duroj dot që kur jam unë të flasin të tjerë.

Iriqi:- Sëmundje kjo?

Rama:- E vjetër. Mbi 30 vite.

Iriqi:- Po pse nuk u mjekove?

Rama:- Sa herë shkoja për kurim, më thërrisnin për tubim. Qenë vite që i hipën sipër njëri-tjetrit. Vite të çmendura. Unë lëshoja fjalë të sëmura, siç ma thosh truri skiç. Turma i përkthente si të guximshme. Rashë në sy se isha dhe i gjatë e më mori para njerëzia.

Iriqi:- Po tani po të heq anash ama. Ç’do bësh?

Rama:- Do ruaj bythën. Këto ditë kam dhënë urdhër të flasin për sëmundjen time. Më mirë në spital se në burg.

Iriqi:- Në fakt veç dështime ke shënuar. Apo jo?

Rama:- Në planin e gjerë po, në planin personal kam fituar çdo ditë.

Iriqi:- U përhap një lajm që të jep azil Austria. Vërtet?

Rama:- Azil për një uikend. Kaq ma prenë.

Iriqi:- Po ndonjë shtet tjetër?

Rama:- Shteti i Fierit. Hajde, po të sigurojmë veç te hidrovori, më thanë. Në qytet harroje.

Iriqi:- Do u japësh 2.500 euro policëve?

Rama:- Do u jap Nikon. Leshin d.m.th. Ua thashë që t’i kisha si qen mbrojtës. Si thonë vlonjatët pas pyetjes, e mori motra provimin?

Iriqi:- Të vjen keq që po ikën i përbuzur?

Rama:- Jo, se dhe unë kam 30 vite që i përbuz shqiptarët. Por mbi kurriz do të më kenë.

Iriqi:- Si?

Rama:- Se në spital do të ha, do të pi, do të kurohem me lekët e këtyre që s’më duan. Nuk u ndahem, që ta dinë. Ta dinë mirë madje.