Albatros Rexhaj

Grida Duma i bëri Blendi Klosit një pyetje të hënën në mbrëmje, dhe pyetja ia vlen të ndalemi te ajo më shumë se te përgjigjja. Si guxuat, i tha. Si guxuat të dilni të mbroni selinë.

Jo si guxuan ata që erdhën të maskuar. Jo kush i dërgoi, kush i pagoi, kush u tha se selia e një partie është objektiv si çdo tjetër. Pyetja e parë e një moderatoreje, një ditë pas tentativës për të hyrë me forcë në selinë e Partisë Socialiste, ishte për sjelljen e atyre që ishin brenda.

Klosi, i shkreti, u mbrojt si i akuzuar. Po çfarë të bënim ne? Dhe ajo vazhdoi: kjo çon në përplasje civile, duhej të kishit thirrur policinë. Një rafal fjalish me nerv, që në studio tingëllon si mendim. Kur e ndalon dhe e lexon ngadalë, nuk mbetet asgjë.

Ta marrim ashtu siç është. Të vijnë në shtëpi njerëz me fytyrë të mbuluar. Ti i ke parë një javë duke djegur, duke thyer, duke vjedhur, duke rrahur këdo që nuk e njohin si të tyrin. Tani janë te dera jote. Çfarë bën? Sipas Gridës, thërret policinë dhe pret. Nëse policia vjen vonë, pret. Nëse nuk vjen, pret prapë. Dhe nëse del te dera, nuk je më i sulmuari. Je provokatori.

Kjo nuk është vetëm pyetja e një moderatoreje. Është gjendja e Tiranës. Kemi mbërritur në pikën ku njerëzit që mbrojnë derën e tyre gjykohen më ashpër se njerëzit që përpiqen ta thyejnë.

Selia e PS-së është shtëpia e socialistëve. Aty punojnë, aty mblidhen, aty i kanë letrat dhe kujtimet e tridhjetë vjetëve. Njerëzit e shtëpisë e panë turmën që po afrohej, panë sulmin që nisi, dhe atëherë dolën para derës. Nuk shkuan askund, nuk hynë në asnjë shtëpi tjetër. Qëndruan te pragu i tyre. Vetëmbrojtja brenda pragut dhe oborrit është e drejtë që ta jep Zoti dhe ta jep ligji, me të njëjtin zë. Ata djem që dolën, hallall qumështin e nënës. Bënë atë që duhej bërë, aty ku duhej bërë.

Pse pra këtë të drejtë një pjesë e Tiranës e sheh si arrogancë?

Shiko se ku shkoi vëmendja këtë javë dhe ku nuk shkoi. Dyqanet e grabitura, makinat e djegura, xhamat e thyer, prona publike e shkatërruar nga e hëna deri të dielën. Fëmijët me maska gazi që dikush i nxori nga shtëpia dhe i vuri në rresht të parë përballë policisë. Për këto, asnjë fjalë. Për socialistët që dolën te dera e tyre, një emision i tërë. Një javë dhune mori më pak kritikë se një mbrëmje mbrojtjeje. Heshtja për dyqanin dhe për fëmijën nuk është neutralitet. Është miratim. Dhe miratimi të bën pjesë të së gjithë gjësë.

Top Channel e meriton një fjalë më vete. Prej vitesh na shitet si televizioni i Ramës, dhe nën këtë fasadë ka kaluar krizat e veta, nga pronësia e trashëgimisë te frekuencat, që një televizion tjetër nuk do t’i kishte mbijetuar. Këtë javë tregoi se çfarë është me të vërtetë: vendi ku sulmi quhet protestë dhe mbrojtja quhet përplasje civile.

Edhe partitë e tjera kanë heshtur. Dhe heshtja e tyre peshon më shumë se ajo e studiove, sepse ato pretendojnë ta qeverisin këtë vend. Opozita flet çdo ditë për rend dhe ligj. Një parti opozitare nuk ka pse ta mbrojë Partinë Socialiste. Por një parti që kërkon të qeverisë një shtet ka arsye parimore të mbrojë të drejtën e çdo partie tjetër që të ekzistojë pa dhunë. Selia e një partie është selia e të gjitha partive.

Në Tiranë qarkullon prej ditësh një informacion që askush nuk e ka mohuar: falangat e maskuara kanë bërë lista. Emra njerëzish që i shohin si të rrezikshëm për kauzën e tyre, që duhen sulmuar, dhe sipas disave, vrarë. Nuk e di nëse lista ekziston në letër. E di se ekziston në mendje, se e kemi parë në veprim gjithë javën. Ata që bëjnë lista nuk ndalen te e para. Dhe një ditë, në njërën prej tyre, do të jenë edhe Grida, edhe Top Channel, edhe PD-ja. Turmat e maskuara nuk mbajnë mend kush i mbrojti në studio.

Dhe në fund Edi Rama, se paradoksi më i madh është i tij.

Një kryeministër që kundërshtarët e kanë quajtur diktator dhe kryemafioz çdo ditë, dhe që nga ky cunam propagande është kompleksuar aq sa heziton të thotë edhe fjalën më të thjeshtë: djemtë e mi bënë mirë. Ata bënë atë që ai nuk po ka guxim ta bëjë. Mbrojtën shtëpinë. Ai ka frikë se nëse e thotë, konfirmon etiketën. Dhe kështu frika për t’u dukur autoritar e bën të heshtë pikërisht aty ku duhet mbrojtur autoriteti i ligjit. Diktator i leshit.

Një javë e tërë, dhe të vetmit që u detyruan të japin llogari para kamerës ishin ata që qëndruan te dera e tyre. Të tjerët, kur t’u vijë radha, do ta gjejnë derën e tyre të hapur. E hapën vetë, të hënën në mbrëmje, në studio.