Leonardo Bonucci, sot pjesë e stafit të Roberto Mancinit në kombëtaren italiane, ka folur për karrierën e tij si futbollist, idhujt, trajnerët që e kanë formuar dhe të ardhmen në pankinë. Ish-mbrojtësi pranon se ëndrra e tij është të drejtojë Juventusin, ndërsa në futbollin e sotëm gjen më shumë ngjashmëri me Alessandro Bastonin.
Kur kujton fillimet në futboll, Bonucci rikthehet te ëndrra e fëmijërisë për të veshur fanellën e kombëtares italiane: “Do të thoja finalen e Europianit, por këtu përpara kemi fotografinë e Alessandro Del Pieros. Në dhomën time kisha një poster të ngjashëm. Të vishja fanellën e kombëtares ishte ëndrra që nuk më linte të flija natën. Arritja e këtij objektivi ishte kurorëzimi i gjithçkaje. Kur mbyll sytë, kujtoj ndeshjen e parë me Italinë në Montecarlo. Për mua, aty nisi një rrugëtim i madh, që kulmoi me fitimin e Europianit”.
Momenti më i vështirë i karrierës, megjithatë, ishte rikthimi te Juventusi, pas aventurës me Milanin: “Merrja fyerje nga të dyja palët. Ndeshjen e parë në stadiumin e Juventusit e kujtoj sikur të ishte sot; më vërshëllenin sa herë prekja topin. Objektivi im i parë ishte të rilidhesha me botën bardhezi, që për mua ishte shtëpi. Ia dola me shumë vështirësi, por ky ishte momenti më i vështirë i karrierës.
Sa i bukur është pasioni, por ishte e vështirë të pranoja kritikat, fyerjet dhe gjëra më të rënda. Megjithatë, për fat të keq ose për fat të mirë, zëri i tifozëve ka gjithmonë peshë. Vazhdova rrugën time dhe arrita të pajtohesha sërish me botën e Juventusit”. Një nga episodet që e bën ende të qeshë është zhytja e Daniele De Rossit në festimet pas triumfit në “Wembley”, një kujtim që e veçon mes momenteve më të bukura të karrierës.
Bonucci e sheh Alessandro Bastonin si futbollistin që i afrohet më shumë stilit të tij si mbrojtës: “Besoj se Bastoni është më i afërti me mua për nga karakteristikat. Në kohën time, kur përpiqesha të shfaqja cilësitë e mia në fushë dhe gjërat nuk më shkonin mirë, ishte e vështirë të mbaje gjithçka mbi supe. Sot futbolli ka evoluar dhe shohim shumë më tepër lojë që nis nga mbrojtja. Më pëlqen të mendoj se kam qenë një ‘pionier’. Fakti që në moshat e reja luaja si mesfushor më ndihmoi shumë”.
Për periudhën e vështirë që ka kaluar Bastoni, Bonucci shprehet se mbrojtësi i Interit është pjekur si në aspektin e lidershipit dhe komunikimit, ashtu edhe në lojë: “Të gjithë kalojmë momente të vështira. Sot shoh një Bastoni më të pjekur. Fatkeqësisht, kemi përjetuar së bashku edhe periudha të vështira. Unë them gjithmonë: nëse ke një ëndërr, përqendrohu tek ajo dhe mos dëgjo gjithçka që të vjen nga përreth. Pastaj, sigurisht, është e vështirë ta menaxhosh situatën. Fakti që Alessandro nuk luajti në ndeshjen e parë kundër Belgjikës e ndihmoi disi, sepse u çlirua nga një pjesë e tensionit që kishte”.
Bonucci ka edhe një episod të veçantë që lidhet me VAR-in. Në çerekfinalen e Europianit kundër Belgjikës, atij iu anulua një gol, por ish-mbrojtësi kujton edhe rastin e famshëm në ndeshjen Juventus–Salernitana, kur një gol i rregullt i Juventusit nuk u konfirmua për shkak të një gabimi në interpretimin e pamjeve: “Jam i sigurt se Liga do të vazhdojë të punojë për të bërë të mundur që gabimet të reduktohen në minimum”.
Jashtë futbollit, modeli i tij sportiv është legjenda e basketbollit amerikan, Kobe Bryant: “Ai la gjurmë në aspektin mendor. Na u nda nga jeta shumë herët, por mentaliteti i tij është pikërisht ai që duhet të karakterizojë këdo që dëshiron të arrijë majat. Sot është edhe më i rëndësishëm se dje”.
Bonucci ka përfunduar studimet për ekonomi dhe, nëse nuk do të ishte bërë futbollist, do të kishte vazhduar universitetin: “Më ka pëlqyer gjithmonë matematika. Besoj se do të kisha vazhduar studimet në Ekonomi. Nëna ime dëshironte që të studioja edhe pse karriera ime futbollistike po ecte përpara. Për fat të mirë, gjithçka shkoi mirë”.
Për Bonuccin, kalimi në trajning nuk është një ide e lindur së fundmi. Ai tregon se e kishte planifikuar këtë rrugëtim rreth 10 vite më parë, duke menduar për kohën që do t’i duhej për të përfunduar kurset dhe marrë licencat e nevojshme:
“Kur isha 30 vjeç, e kisha në mendje se kur do të përfundonte karriera ime si futbollist dhe sa kohë do të më duhej për të marrë licencat e trajningut. Tani jam 39 vjeç dhe i kisha premtuar vetes se në moshën 40-vjeçare do të bëhesha trajner i parë. Vitin e ardhshëm përfundoj licencën e fundit që nevojitet për të drejtuar në të gjitha kategoritë. Tani kam nisur këtë rrugëtim të këndshëm, emocionues dhe stresues me kombëtaren. Ndoshta do ta shtyj për disa vite, por objektivi mbetet të bëhem trajner i parë. Arritja e këtij synimi nuk është aspak e garantuar”.
Kur pyetet se cilën skuadër ëndërron të drejtojë, përgjigjja është e qartë: “Juventusin, mbi të gjitha. Por mendoj se ana profesionale të shtyn të pranosh edhe sfida që mund të jenë në kundërshtim me bindjet e tua. Dëshira për t’u bërë trajner të shtyn edhe më shumë. Megjithatë, ëndrra ime është Juventusi ose kombëtarja italiane”.
Bonucci ka rrëfyer edhe dhimbjen e eliminimit të Italisë në rrugën drejt Botërorit, një zhgënjim që e përjetoi aq rëndë, saqë pas kthimit nga Bosnja kërkoi të qëndronte vetëm për disa ditë: “Ishte e vështirë. Madje u grindëm edhe me bashkëshorten time. Kur u ktheva nga Bosnja, nuk doja të shihja askënd për tri-katër ditë, as fëmijët dhe as gruan. U kërkova me mirësjellje të shkonin në mal dhe të më linin vetëm në shtëpi.
Isha shumë i nervozuar. I kishim të gjitha mundësitë dhe kishim bërë gjithçka që duhej, por pastaj vijnë episodet… Ishte e rëndë. Më kap sërish një lloj trishtimi, sepse për të gjithë ne ishte një objektiv që duhej arritur. Megjithatë, tani po ndërtojmë diçka të re dhe të ndryshme. Kështu, ajo dhimbje po largohet gradualisht, ndërsa presim të rikthehemi të përjetojmë ato ndeshje që për Italinë dikur ishin normale. Na pëlqen të besojmë se do të jemi në Botërorin e ardhshëm”.
Mancini dhe Antonio Conte janë dy trajnerët që kanë lënë gjurmët më të forta në karrierën e tij: “Mancini ka qenë shumë i rëndësishëm për mua. Me të debutova në Serie A, fitova Europianin dhe luajta ndeshjen time të 100-të me kombëtaren. Tjetri është Antonio Conte, i cili e ndryshoi futbollin. Ai më kujtonte gjithmonë se, kur arrin majat, të gjithë janë gati të të rrëzojnë. E vetmja gjë që duhet të bësh është të punosh, pa e marrë asgjë si të mirëqenë. Mentaliteti që na përcolli ishte thelbësor për fitoret tona”.
Mes shokëve të skuadrës që e kanë impresionuar më shumë, Bonucci veçon Alessandro Del Pieron, Cristiano Ronaldon dhe Gianluigi Buffon: “Del Piero dhe Ronaldo, Cristiano. Për fat të mirë, nuk kam luajtur kundër Ronaldos brazilian, sepse do të kisha kaluar momente shumë të vështira. I treti është Buffon, i cili për mua ka qenë një shembull i jashtëzakonshëm njerëzor dhe në aspektin e lidershipit. Secili më ka lënë diçka që më ka ndihmuar”.
Sa iu përket kundërshtarëve, emri që i vjen i pari në mendje është Duván Zapata: “E them gjithmonë, Zapata. Kam luajtur kundër Ronaldos dhe Messit, por netët para ndeshjeve kundër Duvan ishin të çmendura. Ai më krijonte një shqetësim që nuk ma kishin shkaktuar as disa prej futbollistëve më të mëdhenj. Ishte sfiduese dhe e vështirë të luaje kundër tij”.
Një tjetër kundërshtar që i ka mbetur në kujtesë është Kylian Mbappé, të cilin e përballoi kur francezi luante te Monaco: “Në moshën 18-vjeçare, Mbappé vraponte sikur të mos prekte tokën. Ishin dy ndeshje shumë të vështira në Champions League. Që atëherë dukej qartë se ishte një futbollist ndryshe”.
Bonucci përmend edhe CR7, Messin, Neymar dhe Lewandowski si kundërshtarë të vështirë, por njëkohësisht stimulues dhe argëtues për t’u përballur.
