Ky është normaliteti i ri që po jeton Tirana prej 13 tetorit 2026: protestë, përplasje, dhunë, zjarrvënie, kaos, arrestime dhe universitete thuajse në kolaps, me disa karrige dialogu të destinuara të thyhen. Në këtë kontekst u shfaq Eva Pango, aktiviste që u kthye në simbol të qëndresës dhe frymëzim për mijëra të rinj. Ajo u plagos rëndë në kokë gjatë ditëve të para të protestës dhe u transportua në spital në gjendje të rëndë për jetën; pas 12 ditësh la spitalin, por shenjat e goditjes mbeten prezente.
Eva tregon se nuk mbante asgjë në duar dhe nuk bërtiste për dhunë, por qëndronte dy hapa para protestuesve të tjerë kur u godit. Ajo raporton se pësoi “frakturë zhytëse” që nga sinusi, përmes vetullës, kockës së syrit dhe deri te balli, duke e quajtur rastin ndër më të dhimbshmit. Nuk ka arritur të identifikojë autorin; hetimet janë në vazhdim. Ajo thotë se plumbi “ka ardhur nga majtas, jo nga rreshti i parë” dhe nuk është e sigurt nëse autori ishte me uniformë policie apo civil.
Eva nuk është studente, por është pjesë e aktivistëve të rinj që mbështesin protestën. Ajo ka qenë e përfshirë në atë që njihet si protesta e “Flamingove”, një lëvizje që nisi si reagim ndaj dhunës së rojave private ndaj qytetarëve që kundërshtonin vendosjen e gardhit në Zvërnec nga investitorët. Eva refuzon përdorimin e emrit “protestë flamingosh”, duke thënë se “më duket se bëhet shumë pink, shumë rozë” dhe se për të “ne jemi shqiponja dhe vetëm shqiponja”.
Grupi i “Flamingove” u përçan pavarësisht se arriti të mbajë protestën gjallë; brenda lëvizjes u ngritën akuza për kapje nga qeveria, ndodhi përçarje dhe sherre, dhe më pas studentët ndoqën mënyra më të ashpra reagimi ndaj institucioneve. Eva vë në dukje se numri i protestuesve, megjithëse i madh në fillim—”ishin 200 mijë veta në shesh”—u reduktua për shkak të problemeve të brendshme dhe kontradiktave që krijuan grupe me mendime të ndryshme. Në tërësi, rrëfimi i saj pasqyron dhunën personale, pasojat shëndetësore dhe fragmentimin e lëvizjeve të protestës.
