Regjisori Mevlan Shanaj rikthen në vëmendje një nga tragjeditë e historisë së artit shqiptar gjatë regjimit komunist, duke përmendur emrat e Viktor Stratobërdhës, Mihal Luarasit, Kujtim Spahivoglit, Petro Markos dhe Mandi Koçit dhe duke risjellë në vëmendje burgosjet, përndjekjet dhe shkatërrimin e jetëve të tyre si dhe të familjeve të prekura. Në një postim në rrjetet sociale ai shpalos dëshmi historike dhe një shembull familjar për të ilustruar klimën e frikës dhe pasigurisë, ku as kontributi në luftë e as bindjet politike nuk mbronin nga ndëshkimi i regjimit.
Shanaj përshkruan sesi disa prej të përmendurve qenë pjesëmarrës në Luftën Antifashiste Nacionalçlirimtare ose kishin besuar te idealet e komunizmit, por kjo nuk i mbrojti nga përndjekja, burgimi, përjashtimi dhe shkatërrimi i jetës personale dhe profesionale. Ai thekson se këta artistë përfaqësojnë histori të ndryshme që kanë një pikë të përbashkët: përplasjen e krijuesit me një pushtet që kërkonte t’i nënshtronte.
Drama e Mandi Koçit përshkruhet në detaje si një rast veçanërisht tronditës: pionier i kamerës në filmin shqiptar, ish-partizan dhe fotograf i shtabit të përgjithshëm, ai përfundoi në burg dhe vuajti për vite të gjata deri në vitet ’80; pas daljes nga burgu u bë i sëmurë dhe i rrënuar, ndikimet prekën edhe familjen e tij, përfshirë bashkëshorten ruse, dhe ai përfundoi jetën në një azil.
Përmes një shembulli familjar Shanaj rrëfen rastin e babait të Natashës: miku i tij Sotir Andoni u përpoq të arratisej, u kap në kufi dhe, pas hetimeve, doli një emër që shkaktoi arrestimin e babait të Natashës ditën e lindjes së saj. Babai u dënua me dy vjet burg për “mungesë vigjilence”. Shanaj përdor këtë dhe raste të tjera për të treguar se dënimet ishin një zbatim i praktikave staliniste, ku edhe ata që kishin bërë revolucionin u akuzuan, burgosën, internuan ose pushkatuan.
Ai përfundon duke vënë në dukje se këto nuk janë thjesht fate individuale, por dëshmi të një tragjedie historike: një sistem që u kthye kundër vetë bijve të tij, ku arrestimet ishin të shumta, askush nuk ishte i mbrojtur dhe populli jetonte i trembur dhe i pasigurt.