Një nga pasojat më të zakonshme të traumës është hiper-vigjilenca mendore – gjendja kur mendja është gjithmonë duke kërkuar rrezik, edhe kur gjithçka është e sigurt.
Sipas neuroshkencës, amigdala, pjesa e trurit që menaxhon frikën, mund të bëhet tepër e ndjeshme pas përvojave traumatike. Kjo bën që mendja të krijojë skenarë të vazhdueshëm “po sikur…”.
Gabor Maté e përshkruan këtë si “mendje mbijetese”, jo mendje të qetë. Ajo nuk është e gabuar, por e mbërthyer në një realitet të vjetër ku siguria nuk ekzistonte.
Kjo gjendje shpesh ngatërrohet me ankthin e zakonshëm, por rrënja është më e thellë: një sistem nervor që nuk ka mësuar ende të pushojë.
Ekspertët theksojnë se kjo ndikon në përqendrim, gjumë dhe vendimmarrje. Personi mund të lodhet jo nga ajo që ndodh, por nga ajo që imagjinon vazhdimisht se mund të ndodhë.
