Në gjuhën psikologjike moderne, “shpirti” nuk përdoret si koncept fetar, por si përshkrim i ndjenjës së identitetit të brendshëm, ndjesisë së “unë jam”.
Sipas Tim Fletcher, trauma komplekse shpesh krijon një ndarje të brendshme: personi funksionon në jetën e përditshme, por humbet kontaktin me veten autentike.
Kjo shfaqet si ndjesi boshllëku, mungesë qëllimi, ose ndjenja se “po jetoj jetën e dikujt tjetër”.
Gabor Maté e lidh këtë me shtypjen e emocioneve në fëmijëri. Kur fëmija nuk lejohet të jetë vetvetja, ai krijon një “vetje të përshtatur” për të mbijetuar.
Me kalimin e viteve, kjo vetje e përshtatur mund të zëvendësojë identitetin real emocional.
Psikologët theksojnë se rikthimi i lidhjes me veten është një proces gradual që përfshin ndjenjën, trupin dhe marrëdhëniet, jo vetëm mendimin.
