Turpi është një nga emocionet më të thella dhe më të padukshme të traumës komplekse. Ndryshe nga frika apo zemërimi, ai nuk shfaqet gjithmonë hapur, por vepron në mënyrë të heshtur në mënyrën si njeriu e sheh veten.
Sipas Gabor Maté, turpi nuk është i lindur. Ai formohet në marrëdhënie, kur fëmija ndjen se emocionet, nevojat ose vetvetja e tij nuk pranohen plotësisht.
Me kalimin e kohës, kjo krijon një bindje të brendshme të thellë: “ka diçka që nuk shkon me mua”.
Tim Fletcher e përshkruan turpin si “qendra emocionale e traumës komplekse”, sepse ndikon në gjithçka: vetëvlerësim, marrëdhënie, karrierë dhe zgjedhje jetësore.
Njerëzit që jetojnë me këtë ndjenjë shpesh përpiqen të kompensojnë përmes perfeksionizmit, kënaqjes së të tjerëve ose shmangies së situatave ku mund të gjykohen.
Psikologët theksojnë se turpi është i rrezikshëm jo sepse është i fortë, por sepse është i fshehur dhe i normalizuar si “personalitet”.
Shërimi fillon kur individi fillon ta shohë këtë zë të brendshëm jo si të vërtetë absolute, por si një kujtim emocional të së kaluarës.
