Shero Sejdiu, 75 vjeçe, vazhdon të punojë me shtizë, duke krijuar papuçe, kapuça, fustane, bluza e edhe centro. Ajo e mbart këtë mjeshtëri me pasion, por rrënjët e saj janë të lidhura me nevojën: në moshën 6 vjeçe mësoi të punojë me shtizë, sepse familja nuk mund të blinte veshje dhe punimi me dorë ishte i domosdoshëm për sigurimin e rrobave të përditshme.
Si Sheroja, shumë gra të brezit të saj iu drejtuan punimit me shtizë jo si shprehje të një pasioni, por si një mënyrë për të përballuar nevojat familjare. Me kalimin e viteve, ajo që nisi si një domosdoshmëri u transformua në një aftësi të ruajtur gjatë dekadash; Shero Sejdiu vazhdon ta ushtrojë këtë mjeshtëri pas gati shtatë dekadash punë. Produktet që krijon sjellin përvojën, durimin dhe kujtimet e një jete të tërë, dhe çdo punim mban shenjat e kësaj rrugëtime personale dhe kolektive.
Megjithatë, tradita po has vështirësi në vazhdimësinë e saj. Të rinjtë vendas tregojnë pak interes për të mësuar dhe për të praktikuar punimet me shtizë, një realitet që vështirëson trashëgiminë e kësaj zanati. Ndërsa brezat e rinj në vend nuk i kushtojnë vëmendje të madhe, më shumë vlerësim për punën artizanale të Sheros vijnë nga shqiptarët e Kosovës, të cilët tregojnë interes dhe çmojnë krijimet e saj.
Në një kohë kur veshjet prodhohen në seri dhe blihen lehtësisht në dyqane, historia e Shero Sejdiut evidenton një mënyrë tjetër prodhimi dhe shërben si dëshmi e përpjekjeve të një brezi të tërë grave. Për to, punimi me shtizë ka qenë fillimisht një nevojë e domosdoshme, më pas një mjeshtëri të përvetësuar me vite, dhe për shumë prej tyre një pjesë e pandarë e jetës. Tradita dhe përvoja që ajo përfaqëson përbëjnë një thesar të punës dorë, i cili përballet me sfidën e mungesës së interesit të të rinjve në komunitetin e saj.
