Kombëtarja italiane e futbollit po përballet me një rindërtim të vështirë pas dështimeve të fundit në skenën botërore, por sinjalet pozitive të shfaqura në ndeshjet e tetorit tregojnë një rrugë të gjatë përpara. Roberto Mancini, një trajner i njohur për guximin dhe intuitën e tij, ka marrë drejtimin e këtij procesi. Ai ka një aftësi të dëshmuar për të njohur talentin, edhe kur kolegët e tij mund ta injorojnë, siç dëshmohet nga një listë e gjatë lojtarësh që ai ka promovuar. Kjo prirje duhet të bëhet një udhërrëfyes për mandatin e tij të dytë, me objektivin për të arritur një Kampionat Evropian më dinjitoz se ai i fundit, i drejtuar nga Spalletti. Askush nuk i kërkon Mancinit të përsërisë mrekullinë e Wembley-t të vitit 2021, por një ringjallje ngushëlluese, kjo po.
Në futbollin italian, basti te lojtarët e rinj, ata rreth të njëzetave, rrallëherë është një akt dashurie apo një vizion programatik i qartë; më shpesh është një koktej mbijetese dhe dëshpërimi. Historia jonë është një “déjà vu” i përjetshëm dhe kokëfortë. Pas përvojës së turpshme të Kupës së Botës në Gjermani në vitin 1974, Fulvio Bernardini hapi dyert për dhjetëra fytyra të reja, duke injoruar gjykimet dhe paragjykimet. Në atë kohë, këta djem të rinj, të thirrur me dhjetëra, dukeshin pothuajse si marsianë të rënë gabimisht në sallonin mosbesues të Coverciano-s. Megjithatë, pak vite më vonë, ata do të bëheshin shtyllat kryesore të katedrales spektakolare të Spanjës ’82, një kryevepër e papritur. Futbolli italian, në thelb, rigjenerohet dhe rilind vetëm kur nuk ka zgjidhje tjetër.
Pikërisht për këtë arsye, sot do të ishte një krim të shkarkosh djem si Cisse, Lulli, Pisilli dhe Koleosho si eksperimente të thjeshta të Ligës së Kombeve. Këta djem nuk janë një zgjidhje emergjence, por duhet të bëhen manifesti programatik i Kombëtares së ardhshme. Ne e kemi thënë tashmë se nuk kemi superyje, se në horizont nuk shfaqen Totti, Del Piero, Cannavaro apo Buffon, pra lojtarë të aftë të krahasohen me Yamal, Haaland apo Mbappé. Pikërisht për këtë, nuk kemi rrugë tjetër veçse ajo e lojës kolektive, e përkushtimit, madje edhe e guximit. Më mirë të rrezikojmë sot, sesa të paguajmë çmimin e një zhgënjimi tjetër kolosal nesër. Fundja, gjysmëmasat i kemi provuar tashmë dhe ato kanë sjellë vetëm humbje. Guximi është mrekullia e vetme në dispozicionin tonë.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport