Deklarata e Fegja Dimoviqit, përfaqësues i Listës Studentore serbe, e raportuar nga Radio Evropa e Lirë, godet drejtpërdrejt shpresën se ndryshimi politik në Beograd do të sjellë një mendësi tjetër ndaj Kosovës. Ta shpallësh Kosovën “pjesë përbërëse të Serbisë” do të thotë të përsërisësh pretendimin që ka helmuar marrëdhëniet mes dy vendeve. Ndryshon folësi, ndërsa mesazhi mbetet i njëjtë: Beogradi pretendon të vendosë mbi Kosovën.
Këtu duhet të marrë fund çdo romantizëm politik. Fjala “studentore” nuk e pastron një qëndrim nacionalist. Protesta kundër korrupsionit nuk të jep të drejtën të mohosh shtetësinë e fqinjit. Dhe kundërshtimi i Vuçiqit nuk mjafton për t’u paraqitur si demokrat, nëse për Kosovën vazhdon të mendosh me të njëjtën logjikë pronësie.
Çfarë ndryshimi përfaqëson një forcë që kërkon ta çlirojë Serbinë nga abuzimi me pushtetin, por vazhdon ta trajtojë Kosovën si territor që i përket? Këta duken më keq se Vuçiç!
Edhe përmendja e Kushtetutës së Serbisë kërkon një përgjigje të prerë. Një kushtetutë nuk fiton autoritet mbi një popull tjetër vetëm sepse përmban një pretendim ndaj territorit të tij. Beogradi duhet të marrë përgjegjësi për mënyrën se si do të ndërtojë marrëdhëniet me Kosovën. Përsëritja e formulave kushtetuese nuk e zëvendëson këtë përgjegjësi.
Tirana dhe Prishtina duhet të tregohen të kthjellëta. Entuziazmi për ndryshimin në Serbi nuk duhet të kthehet në heshtje përballë mohimit të Kosovës. Çdo udhëheqje e re duhet gjykuar nga qëndrimet dhe veprimet. Kur qëndrimi është i papranueshëm, kundërshtimi duhet të jetë i menjëhershëm dhe i qartë.
Po kështu, partnerët ndërkombëtarë duhet ta bëjnë të ditur se demokratizimi i brendshëm nuk shërben si justifikim për pretendime ndaj fqinjëve. Lufta kundër korrupsionit është detyrim ndaj qytetarëve të Serbisë; respekti për Kosovën është provë e përgjegjësisë rajonale. Njëra nuk e shlyen mungesën e tjetrës.
Përfaqësuesit e Listës Studentore kanë mundësinë të dëshmojnë se çfarë kuptojnë me ndryshim. Por, me këtë deklaratë, Dimoviqi ka përsëritur pikërisht mendësinë nga e cila rajoni ka nevojë të shkëputet.
Kosova nuk është shpërblim elektoral për fituesit në Beograd. Pavarësia e saj nuk mund të vihet në pikëpyetje sa herë Serbia ndërron udhëheqës. Kush kërkon të ndërtojë një Serbi demokratike, duhet të heqë dorë nga pretendimi për të vendosur fatin e Kosovës.