Jorge Valdano, një prej legjendave të Argjentinës, ka sulmuar ashpër Lionel Messin për një veprim të kryer gjatë finales së Kupës së Botës 2026, ku “Albicelestët” u mposhtën nga Spanja dhe humbën mundësinë për t’u bërë kombëtarja e parë që fiton dy trofe radhazi pas 64 vjetësh.
Gjatë turneut të zhvilluar në Amerikën e Veriut, Messi ishte në një formë të jashtëzakonshme. Pavarësisht se festoi 39-vjetorin, ai shënoi gjashtë gola vetëm në fazën e grupeve.
Të lidhura
None found
Kapiteni argjentinas vijoi të gjente rrugën e rrjetës edhe në fazën me eliminim, duke realizuar ndaj Kepit të Gjelbër dhe Egjiptit. Kështu, ai arriti në kuotën e tetë golave në këtë Botëror dhe për një periudhë të shkurtër u bë golashënuesi më i mirë në historinë e turneut, përpara se të parakalohej nga Kylian Mbappe.
Por për kampionët në fuqi, përballja me Spanjën në finale ishte veçanërisht e vështirë. Me kalimin e minutave, futbollistët argjentinas shfaqën gjithnjë e më shumë nervozizëm, ndërsa Enzo Fernandez u ndëshkua me karton të kuq në kohën shtesë të pjesës së dytë.
Pas vërshëllimës së fundit, sjellja e disa lojtarëve të Argjentinës gjatë ceremonisë së dorëzimit të trofeut u bë objekt diskutimesh, pasi ata u kthyen me shpinë nga Spanja.
Një tjetër episod i debatueshëm përfshiu edhe Messin. Ai i kërkoi gjyqtarit Slavko Vincic të ndëshkonte mbrojtësin spanjoll Marc Cucurella, i cili për pak çaste kishte vendosur dorën pranë gojës gjatë një komunikimi mes futbollistëve.
Messi u përpoq të mbështetej te një rregull i ri, të vendosur para nisjes së Botërorit, që ua ndalon lojtarëve mbulimin e gojës gjatë përplasjeve me kundërshtarët.
Megjithatë, situata e Cucurellas nuk përputhej me rastet e parashikuara nga ky rregull. Mbrojtësi nuk ishte në një konfrontim të drejtpërdrejtë dhe lëvizja e tij ishte tepër e shkurtër për të fshehur fjalët që po thoshte.
Pikërisht për këtë reagim të Messit foli Jorge Valdano, kampion bote me Argjentinën në vitin 1986. Në një intervistë për gazetën El Pais, ai e interpretoi gjestin e kapitenit si një shfaqje dëshpërimi.
Sipas Valdanos, ajo ishte një mënyrë për të pranuar inferioritetin në një finale ku diferenca mes dy skuadrave ishte shumë më e theksuar nga sa ndodh zakonisht në ndeshje të tilla.
Ai theksoi gjithashtu se Argjentina po përballej me pasojat fizike dhe emocionale të ndeshjes së mëparshme kundër Anglisë.
Valdano vuri në dukje se Argjentina e kishte zhvilluar gjysmëfinalen 24 orë më vonë se Spanja. Për më tepër, rrugëtimi i saj në fazat paraprake kishte përfshirë disa ndeshje shumë të lodhshme, mes tyre dy takime të vendosura në vazhdime dhe një përmbysje prej dy golash ndaj Egjiptit në fazën e 1/8 së finales.
Në këndvështrimin e tij, të gjithë këta faktorë ndikuan që skuadra argjentinase të mos ruante të njëjtin ritëm dhe intensitet që kishte shfaqur në ndeshjet e mëparshme.
Valdano shtoi se Argjentinës i munguan energjia dhe vrulli i treguar deri në atë fazë, ndërsa Spanja e kontrolloi finalen në mënyrë të përsosur si në aspektin taktik, ashtu edhe në atë moral, madje edhe në një kuptim etik të futbollit. Sipas tij, Spanja nuk ra në asnjë prej kurtheve të kundërshtarit.
