Disa njerëz shpërthejnë në lot në makinën e tyre kur e gjejnë veten vetëm. Të tjerë, qëndrojnë drejt para të tjerëve, edhe kur thellë brenda tyre është hapur një çarje. Në astrologji, kjo nuk është çështje ftohtësie, por mbrojtjeje.
Modestia e emocioneve
Shenja e parë që të vjen ndërmend është pothuajse gjithmonë Bricjapi. Nuk është se ndien më pak, përkundrazi, shpesh i përjeton gjërat thellë dhe për një kohë të gjatë, por ka një marrëdhënie të ashpër me cenueshmërinë.
Në një darkë familjare, pas një zhgënjimi apo një humbjeje, pastron tryezën, përcjell mysafirët ose merret me organizimin. Ndërkohë, dhimbja e tij shtyhet në plan të dytë, duke u shndërruar në ndjenjë detyre. Për të, të shpërthesh në lot para të tjerëve duket si humbje e kontrollit.
Krahas tyre është Akrepi, shenjë që i njeh të gjitha thellësitë e emocioneve njerëzore, por që e urren t’i shfaqë ato ndjenja hapur. Qan, sigurisht, por rrallë në publik.
Për këtë shenjë, ekspozimi emocional është i barabartë me dorëzimin. Nëse lëndohet, mund të ngurtësohet në një çast: shikim i palëkundur, zë i ulët, pa skena dramatike. Nëse ndodh një shembje emocionale, ajo vjen më vonë, pas një dere të mbyllur, ku lejohen shumë pak dëshmitarë.
Edhe Virgjëresha bën pjesë në këtë kategori, ndonëse në një mënyrë më pak dramatike, por po aq të theksuar. Kur tensioni rritet, priret të përmbahet, si për të shmangur “prishjen” e atmosferës, ashtu edhe për të ruajtur vetëkontrollin.
Në punë, gjatë një debati të vështirë, apo teksa përballet me një ndarje të mbushur me një mijë detaje praktike, mund të duket pothuajse e përsosur. Në realitet, i mban copëzat e jetës, të bashkuara përmes fuqisë së pastër të vetëpërmbajtjes. Për të, është një formë dinjiteti.
Forca, krenaria dhe vetëmbrojtja
Pastaj është Luani, shenjë që shpesh i habit ata që mendojnë se janë gjithmonë teatralë. Çështja është se kjo shenjë pëlqen të zgjedhë skenën, ndërsa të qarët para të tjerëve është rrallëherë një skenë që do ta krijojë.
Zotëron krenari, një ndjesi të mprehtë për imazhin dhe një përkushtim të caktuar ndaj rolit që luan, atij roli që ofron siguri, mbrojtje dhe mban moralin lart. Kjo është arsyeja pse shpesh largohet për një çast, duke shkuar në tualet ose duke dalë jashtë për të marrë pak ajër, derisa shprehja e fytyrës t’i rikthehet në gjendje të qetë.
Ujori ndjek rregulla krejtësisht të ndryshme. Nuk e pëlqen përfshirjen në emocionet kolektive dhe shpesh krijon një distancë mendore mes vetes dhe asaj që ndien.
Gjatë një ndarjeje, një debati apo edhe një lamtumire, mund të duket çuditërisht i shkëputur, jo për shkak të indiferencës, por si një formë vetëmbrojtjeje. Fillimisht e përpunon gjithçka përmes filtrit të intelektit dhe vetëm më vonë, ndoshta natën, kur nuk e sheh askush, e lejon veten ta pranojë atë ndjesinë e mbytjes.