Në fund të samitit trepalësh, të zhvilluar në një vilë në Shenzhen, ajo që do të mbetet është fotografia. Dhe pikërisht këtë kërkonin presidentët nga ky takim i pazakontë: të shfaqnin madhështinë e tyre në skenën botërore.

Xi Jinping pati mundësinë ta organizonte takimin. Ideja nuk duket se ishte fillimisht e tij, por ai e shfrytëzoi para së gjithash për të shlyer llogaritë me historinë.

Presidenti kinez është i fiksuar pas saj dhe formati trepalësh solli në kujtesë Konferencën e Jaltës, ose ndoshta atë të Potsdamit të vitit 1945, kur fituesit e Luftës së Dytë Botërore ndanë zonat e ndikimit. Edhe atëherë Europa mbeti pasive, si plaçkë për t'u ndarë.

Sekretari i Përgjithshëm i Partisë Komuniste mori kështu një lloj hakmarrjeje për aktin e fundit të “shekullit të poshtërimit kinez”, që përfundoi pikërisht në Jaltë. Atje, Kina, e cila ende nuk ishte nën sundimin e Maos, u përjashtua nga takimi i “Të Mëdhenjve”, Rooseveltit, Stalinit dhe Churchillit, megjithëse kishte luftuar kundër Japonisë, duke humbur miliona burra dhe gra.

Tani, në qendër të fotografisë me presidentët rus dhe amerikan, është ai, udhëheqësi i Republikës Popullore të Kinës, e cila është ngjitur në rangun e superfuqisë së dytë ekonomike dhe ushtarake në botë.

Kështu, pasi e hodhi poshtë Jaltën si një “logjikë të vjetër të Luftës së Ftohtë”, Xi e ngriti lart samitin trepalësh të Shenzhenit si një mundësi historike për të ndërtuar “bashkëjetesën paqësore” dhe për t'i dhuruar stabilitet “mbarë botës”.

Duke qenë e qartë se Vladimir Putini është një partner me peshë më të vogël në planin e tij për një qeverisje të re globale, Xi iu përkushtua përkëdheljes së egos së Donald Trumpit dhe demonstrimit se tashmë kishte arritur barazinë në marrëdhëniet me Shtetet e Bashkuara.

Duke shkuar në aeroport për të pritur mikun amerikan dhe duke bërë që avionët me yllin e kuq të fluturonin me shpejtësi në qiell gjatë ceremonisë, ai përsëriti pikërisht pritjen që i ishte rezervuar në Uashington në shtator. Dhe e theksoi këtë duke folur për respekt, reciprocitet dhe besnikëri në marrëdhënie.

Për më tepër, shtoi edhe përqafimin, për të fituar zemrën e kundërshtarit. Për përgatitjen e skenës së këtij takimi, Xi meriton notën 10.

Objektivi i deklaruar është stabilizimi i armëpushimit tregtar për dy vitet e ardhshme dhe përgatitja për të negociuar me presidentin e ardhshëm të Shteteve të Bashkuara.

Thuajse për të ngushëlluar kundërshtarin, tashmë të kthyer në një president me pushtet të kufizuar në fund të mandatit, Xi i kushtoi Trumpit edhe një fjali që me siguri i ka bërë qejfin: “Zoti president, përpjekjet tuaja do të hyjnë në histori”.

Armëpushimi tregtar, i arritur vitin e kaluar pasi Trumpi kuptoi se nuk mund të vazhdonte ta ngrinte stekën në luftën e tarifave doganore, pritet të përfundojë më 10 janar.

Të dyja palët kanë kohë për ta zgjatur dhe raundi i ardhshëm, i katërti i këtij viti, do t'i shohë Trumpin dhe Xi Jinpingun të takohen në dhjetor, në samitin e G20-s në Miami.

Udhëheqësi kinez e priti me elegancë edhe një batutë disi tepër të drejtpërdrejtë të Trumpit: “Duhet të bëni më shumë për fermerët amerikanë, sepse Kina ka një oreks të pangopur që ne mund ta plotësojmë”.

Mbetet për t'u parë se sa sojë amerikane do të dëshirojnë të blejnë në Pekin, por sidoqoftë bëhet fjalë për një lëshim që u shërben edhe nevojave kineze.

Trumpi dhe Putini donin të diskutonin për armët bërthamore. Xi jo, sepse arsenali kinez është shumë më i vogël se ai i Shteteve të Bashkuara dhe Rusisë: 600 armë bërthamore kundrejt të paktën 5 mijë që zotëron secila prej dy fuqive të tjera.

Kështu, gjatë bisedës trepalëshe, Xi u tregua më i shpejtë, duke deklaruar se arma bërthamore është një shpatë e Damokleut që qëndron pezull mbi njerëzimin dhe se ajo duhet të ndalohet e të shkatërrohet.

Fatkeqësisht, kjo është një shtirje retorike.

Xi e trajtoi me më shumë konkretësi çështjen e inteligjencës artificiale, duke argumentuar se dy superfuqitë duhet të bashkëpunojnë dhe të komunikojnë ngushtë për ta mbajtur atë nën kontrollin njerëzor dhe për të parandaluar rrezikun që të dalë jashtë kontrollit.

Këtu meriton një vlerësim më të lartë se Trumpi, i cili nuk dëshiron kontrolle mbi “superinteligjencën”.

Mbi këtë çështje qëndronte edhe rasti Nvidia, me devijimin pak a shumë të fshehtë të mikroçipave me vlerë miliarda dollarë, të përdorur për ndërtimin e qendrave të të dhënave në Azi, në shërbim të industrisë teknologjike të Pekinit.

Trumpi pretendon se gjatë darkës gala ka folur për çështjen e Jensen Huangut, i cili dyshohet se është dëmtuar nga veprimtaria e një spiuneje kineze.

Pra, nuk pati përplasje, por vetëm bisedë gjatë darkës.

Roli i Alice Huang Le mbetet ende për t'u përcaktuar. Por askush nuk ka dyshime se secila palë kryen operacione spiunazhi kundër tjetrës.

Nëse sipërmarrësja Alice ka qenë edhe një “burim” në shërbim të inteligjencës kineze, afërsia e saj me Jensen Huangun, i cili kishte marrëdhënie të ngushta me Trumpin, mund t'i ketë dhënë Xi Jinpingut ndonjë informacion mbi mendimet më personale të presidentit amerikan.

Një tjetër notë e mirë për Xi dhe shërbimet e tij të inteligjencës. Nuk mund të mungonte çështja jashtëzakonisht e ndërlikuar e Tajvanit.

Agjencia kineze e lajmeve Xinhua theksoi se Xi i kishte paralajmëruar Shtetet e Bashkuara të “bënin gjënë e duhur”, domethënë të pranonin pashmangshmërinë historike të ribashkimit të “provincës” me atdheun mëmë.

Megjithatë, agjencia kineze e mbyll raportimin duke thënë se Trumpi u përgjigj duke siguruar se Amerika “nuk e mbështet pavarësinë e Tajvanit”.

Xi do të donte që ai të deklaronte se e kundërshton pavarësinë. Por kjo fjali e lë të paprekur formulën e ruajtjes së gjendjes aktuale: ishullin demokratik, faktikisht të ndarë nga Kina.

Në çështjen e Ngushticës së Tajvanit, shkëmbimi i ri i qëndrimeve përfundoi pa epërsi për asnjërën palë. Kinezët e mbyllin duke thënë se të dyja palët ranë dakord të hartojnë një plan veprimi për “stabilitet strategjik konstruktiv”.

Është një formulë që e kënaq Xi Jinpingun, sepse i njeh atij statusin e të barabartit me çdo president amerikan.

Dhe në planet e tij do të ketë edhe presidentë të tjerë amerikanë me të cilët të negociojë, duke qenë se nga Kongresi i Partisë Komuniste në fund të vitit 2027 pret edhe pesë vite të tjera pushtet absolut.