Bardhezinjtë shfaqën dy fytyra të ndryshme: një Juventus i pjesës së parë, i ngadaltë, pa ide dhe i paaftë për të gjetur hapësirat përballë një Venezias që synonte të mbante rezultatin 0-0; dhe një skuadër e pjesës së dytë, që shpërtheu në sulm, shënoi katër gola dhe krijoi raste të tjera të rrezikshme. Pyetja që lind është se cili është Juventusi i vërtetë, ndërsa tifozët do të dëshironin që fytyra e dytë, më e lirshme, agresive dhe e vendosur për të marrë rezultate, të ishte norma. Megjithatë, paraqitjet e fundit nuk fshijnë problemet e përsëritura në pjesën e parë, që mbeten shqetësime për skuadrën.
Nga përfundimet e dalin dy elemente kryesorë: Juventusi funksionon më mirë kur luan me dy sulmues të mirëfilltë, dhe dyshen Woltemade–Kolo Muani siç u pa në pjesën e dytë funksionon shumë mirë së bashku. Nick Woltemade, ndonëse nuk është qendërsulmues klasik, po shfrytëzon fuqinë fizike dhe karakteristikat e tij në maksimum. Randal Kolo Muani, nga ana tjetër, është profil tjetër: francezi bëhet shumë më i rrezikshëm kur ka hapësirë për të lëvizur dhe për të përdorur shpejtësinë dhe përshpejtimin e tij. Efektiviteti i tij bie kur qëndron i vetëm në majë të sulmit ose luan me shpinë nga porta; kur nis aksionet nga një pozicion më i tërhequr, ai mund të rezultojë vendimtar.
Trajneri Luciano Spalletti duket se ka gjetur një kombinim që nuk duhet të ndryshohet, përveç rasteve të domosdoshme si dëmtimet, pasi Woltemade dhe Kolo Muani plotësojnë njëri‑tjetrin dhe u japin skuadrës më shumë alternativa në fazën sulmuese. Marrëdhënia e mirë u ilustrua edhe te penalltia e katërt: Woltemade, i konsideruar një nga ekzekutuesit kryesorë, ia la topin Kolo Muanit me një buzëqeshje, duke i dhënë mundësinë francezit të festonte gjithashtu. Ky gjest tregoi harmoninë mes tyre dhe dërgoi një sinjal për staf: kjo dyshe mund të jetë një nga çelësat për ta bërë Juventusin më të rrezikshëm dhe më të qëndrueshëm në vazhdim të sezonit.
