Naim Frashëri është një nga figurat më të rëndësishme të letërsisë dhe kulturës shqiptare. I lindur më 25 maj 1846 në Frashër të Përmetit, ai u bë një nga përfaqësuesit kryesorë të Rilindjes Kombëtare Shqiptare dhe një ndër poetët që i dha gjuhës shqipe një vend të veçantë në letërsinë kombëtare.
Që në veprat e tij të para, Naimi shprehu dashurinë e thellë për atdheun, gjuhën dhe kulturën shqiptare. Për të, Shqipëria nuk ishte thjesht një vend, por një pjesë e pandashme e identitetit të çdo shqiptari. Poezia e tij u bë një thirrje për bashkim, dije dhe dashuri ndaj vendit.
Ndër veprat më të njohura të tij janë “Bagëti e Bujqësia”, “Historia e Shqipërisë”, “Lulet e Verës” dhe “Qerbelaja”. Në “Bagëti e Bujqësia”, Naimi përshkruan me shumë ndjenjë bukuritë e natyrës shqiptare, jetën e njerëzve dhe mallin për atdheun. Ndërsa në “Lulet e Verës” shfaqet ana e tij më lirike, ku dashuria, natyra dhe bukuria ndërthuren me një gjuhë të pasur poetike.
Një nga kontributet më të mëdha të Naim Frashërit ishte edhe përhapja e arsimit dhe gjuhës shqipe. Ai besonte se zhvillimi i kombit lidhej ngushtë me dijen dhe edukimin. Për këtë arsye, krijimtaria e tij nuk kishte vetëm vlerë artistike, por edhe një mision të fortë kombëtar.
Naim Frashëri u nda nga jeta më 20 tetor 1900 në Stamboll, por vepra e tij vazhdon të jetojë. Ai mbetet një simbol i Rilindjes Kombëtare dhe një nga autorët që ndihmuan në formësimin e identitetit kulturor shqiptar.
Trashëgimia e Naimit nuk është vetëm në librat që la pas, por edhe në dashurinë për gjuhën, dijen dhe atdheun që ai përcolli brez pas brezi.
