A keni menduar ndonjëherë se çfarë do të ndodhte nëse librat do të mund të flisnin? Çfarë historish do të na tregonin për njerëzit që i kanë lexuar, për emocionet që kanë zgjuar apo për kujtimet që mbajnë mes faqeve të tyre? Ndoshta një libër i vjetër do të na tregonte për duart që e kanë shfletuar dekada më parë, ndërsa një roman i ri do të na fliste me entuziazëm për aventurat që fsheh brenda tij.
Librat nuk janë thjesht objekte të vendosura në rafte. Ata janë si porta drejt botëve të tjera. Çdo libër ka një shpirt të vetin, një zë unik që dëgjohet vetëm nga ata që zgjedhin ta hapin. Një roman dashurie mund të pëshpëritë histori zemrash të thyera dhe të ribashkuara. Një libër aventure mund të të thërrasë: “Mos ndalo këtu, aventura sapo ka filluar!” Ndërsa një libër filozofie mund të të sfidojë me pyetje që nuk i kishe menduar më parë.
Imagjinoni një bibliotekë gjatë natës, kur dritat janë fikur dhe njerëzit janë larguar. Ndoshta atëherë librat fillojnë të “bisedojnë” mes tyre. Romanet diskutojnë për personazhet e tyre, poezitë ndajnë ndjenja, ndërsa enciklopeditë krenohen me gjithë dijen që mbajnë brenda. Secili libër ka diçka për të thënë, por pret lexuesin e duhur për t’u dëgjuar.
Ndoshta kjo është arsyeja pse leximi është kaq i veçantë. Kur lexojmë, nuk marrim vetëm informacion; krijojmë një lidhje personale me librin. Disa libra bëhen miqtë tanë më të mirë në momente të vështira. Të tjerë na bëjnë të qeshim, të qajmë ose të shohim botën ndryshe. Ka libra që i mbyllim dhe i harrojmë, por ka edhe nga ata që mbeten me ne për gjithë jetën.
Në fund, nëse librat do të mund të flisnin, ndoshta do të na thoshin vetëm një gjë: “Na hap. Brenda nesh mund të gjesh një pjesë të vetes.” Dhe ndoshta pikërisht kjo është magjia e tyre më e madhe — aftësia për të na bërë të ndihemi më afër vetes dhe botës që na rrethon.
