“Ashenbah nuk kuptonte asnjë fjalë nga të folurit e tij; dhe ndoshta ishte shumë banale, por për veshët e tij tingëllonte si një harmoni flladitëse. Kështu, e folura e huaj e djaloshit u shndërrua në muzikë, dielli verbues derdhi lumenj drite mbi të dhe perspektiva madhështore e detit ishte gjithmonë pika kulmore dhe sfondi i figurës së tij.”
Gustav von Ashenbah është një personazh me kompleksitet të jashtëzakonshëm, një portret mjeshtëror i një artisti borgjez në kulmin e suksesit, i cili, megjithatë, po përjeton një krizë të thellë ekzistenciale. Në fillim të historisë, ai na paraqitet si mishërimi i disiplinës dhe kontrollit: një shkrimtar i realizuar, karriera e të cilit është organizuar mbi reputacionin, rigorozitetin, vetëkontrollin dhe përkushtimin total ndaj artit. Jeta e tij është udhëhequr nga ajo që mund ta quajmë parimi apollonian: rregulli, racionaliteti, masa. Madje, ai ka marrë edhe titullin fisnik (“von” në emrin e tij) në njohje të kontributit të tij në kulturën gjermane.
Gustav Ashenbah, një shkrimtar gjerman me famë ndërkombëtare, kur arriti moshën e mesme, i pushtuar nga një dëshirë për ndryshim, vendos të udhëtojë dhe niset për në Adriatik. Pas një qëndrimi të shkurtër në Istria dhe Dalmaci, ai shkon në Venecia, ku zë një dhomë në një hotel në Lido. Ai magjepset sakaq nga hijeshia dhe bukuria e një adoleshenti polak, Tadzio. Pas disa ditësh, i irrituar nga klima e Venecias, ai vendos të largohet, por, për shkak të një ngatërrese, i humbet bagazhi, kështu që i duhet të kthehet në Lido. Gradualisht, i magjepsur nga i riu, ai do të qëndrojë atje për më shumë se një muaj, duke e kaluar kohën duke soditur bukurinë e tij në banjo dhe duke e ndjekur në fshehtësi ndërsa viziton qytetin. Në Venecia shpërthen kolera dhe Ashenbah është në dijeni, por meqenëse familja e Tadzios vendos të qëndrojë, të njëjtën gjë bën edhe ai, vetëm që të mos privohet nga pamja e djaloshit, i cili herë pas here i hedh vështrime joshëse dhe buzëqeshje që e turbullojnë shkrimtarin. Por epidemia nuk e kurseu dhe, po atë ditë që Tadzio largohet, Ashenbahut i bie të fikët në plazh dhe vdes pak më pas. Pasioni i Ashenbahut, për Manin, është mbi të gjitha një ndjenjë pleqërishteje: ai ndryshon mënyrën se si vishet, vesh kravata me shkëlqim, rroba rinore, lyen flokët. Më shumë sesa ndjenja për fëmijën, ajo që vepron tek ai është dëshira për të mos u plakur, për të qenë ende i dëshirueshëm, për të qenë jo vetëm një shkrimtar i suksesshëm, por edhe një njeri, me kontradiktat e tij. Dhe megjithëse e di shumë mirë se qëndrimi në Venecia, ndërsa kolera tërbohet, është një gjest i dëshpëruar dhe vetëshkatërrues, për herë të parë në jetën e tij ai nuk i bindet arsyes, por emocionit.
“Kush, duke shkelur për herë të parë, ose pas një mungese të gjatë, në një gondolë veneciane, nuk ka pasur nevojë të ndrydhë një drithërimë kalimtare, një ndjenjë të fshehtë shqetësimi apo neverie? Duke na ardhur i pandryshuar që nga kohërat e baladave, i zi si arkivolet në botë, druri i çuditshëm na sjell në mendje aventura të heshtura, kriminale në pëshpëritjen e natës së ujërave; dhe, mbi të gjitha, ai ngjall vetë vdekjen, arkivolin, procesionin e zymtë, heshtjen e udhëtimit të fundit. Dhe kush e ka vënë re se sedilja e një varke të tillë, ajo divane e vogël e lyer me të zezë funerale, e mobiluar me jastëkë të errët, është më e buta, më mikpritëse dhe më relaksuese nga të gjitha sediljet?”.
“I dehur në mendje dhe në zemër, ai ndoqi hap pas hapi shenjat e demonit që kënaqet duke shkelur arsyen dhe dinjitetin njerëzor”.