De Amiçis, autori i “Zemër”, ka shkruar dhe reportazhe të shumta udhëtimi. Një prej tyre, i botuar në “Corriere”, tregon për një takim krejt të papritur dhe emocionues, kur shkrimtari italian shkoi në Amiens për të takuar Zhyl Vernin. Mes rafteve plot me libra, njëfarë ngjashmërie me Verdin dhe zonja Verne e shqetësuar për shëndetin e të shoqit, të dy e gjetën veten të afruar nga një qëllim i përbashkët: të shkruanin për fëmijë. Nëse bëjmë një vëzhgim sipërfaqësor, shkrimtarët Zhyl Vern dhe Edmondo de Amiçis duket se s’kanë asgjë të përbashkët: i pari i pasionuar pas aventurave dhe pararendësi fatlum i zbulimeve të bujshme shkencore; tjetri më i vëmendshëm ndaj aspektit edukativo-pedagogjik të letërsisë për fëmijë. Gjithsesi, autori i “Zemër” është një gazetar i vëmendshëm: ai bashkëpunoi me “La Nazione” dhe “Corriere della Sera”. Krijoi tregime të shumta udhëtimi: vendmbërritjet  e tij përfshijnë Holandën, Kostandinopojën, Parisin, Spanjën dhe Amerikën.

De Amiçis prezantohet me dy fëmijët e tij dhe në tregimin e eksperiencës që do të publikojë, duket se ndan entuziazmin e tyre për takimin me një personalitet të pazakontë. Zhyl Verni është një mit dhe jo vetëm për adoleshentët. De Amiçis rrëfehet si një lexues i pangopur dhe admirues i pronarit. “Në qoftë se, duke e takuar pa e njohur, do të më kishin kërkuar të parafytyroja gjendjen e tij, do të thosha: një gjeneral në pension, ose një profesor fizike dhe matematike, ose një shef divizioni i ministrisë: jo artist”, – e përshkruan Zhyl Verni De Amiçis. Dhe i ftuari e gjen veten përballë emocionit të përbashkët për shumë lexues, kur takohet me idhullin e tyre letrar: një përzierje admirimi dhe zhgënjimi. “Nuk gjeta asgjë të përbashkët midis Vernit, që qëndronte para meje dhe atij që kishte ekzistuar më parë në imagjinatën time”. Nuk mungojnë as kuriozitetet lidhur me metodën e shkrimit dhe ritmin krijues të të ftuarit. “Sa i përket njohurive të ndryshme që i nevojiten dhe që janë të bollshme në romanet e tij, të fizikës, astronomisë, historisë së natyrës, për një kohë të gjatë nuk ka pasur nevojë t’i kërkojë në veprat shkencore, të cilat ishin, që në rininë e hershme, leximi i tij i preferuar, sepse ose i ka në kujtesë, ose i gjen në një koleksion të stërmadh shënimesh, që i ka marrë dhe i merr vazhdimisht nga librat, revistat dhe gazetat, duke mos lënë pas dore asgjë që lidhet me udhëtimet, zbulimet, dukuritë, ngjarje dhe personazhe të veçanta, të cilat beson se mund t’i hyjnë në punë në çfarëdolloj mënyre për veprat në të ardhmen”. “Sepse, e dini, kjo përhapje e madhe kryesisht ndodh për shkak të asaj që, me shkrim, gjithmonë kam propozuar, madje duke sakrifikuar artin, që të mos lihet kurrë një fjali në një faqe që fëmijët nuk mund ta lexonin, për të cilët kam shkruar […] dhe që e dua”. Këtu është pika e përbashkët midis të dyve. Ndoshta është arsyeja e simpatisë së menjëhershme që lind mes shkrimtarëve në dukje kaq të ndryshëm. Së bashku, ata vizituan qytetin e Amiensit: katedralen, cirkun e kuajve, bashkinë, ku Vern përmbush me zell rolin si këshilltar i qytetit, restorantin ku De Amiçis drekonte me fëmijët përpara vizitës. “Të gjithë që takuam, burra e fëmijë të çdo shtrese, e përshëndetën me nderim, megjithëse mes tyre kishte ndoshta më shumë se një votues që, në përshëndetje, dallonte në ndërgjegjen e tij shkrimtarin nga këshilltari”. Ajo që mbetet është imazhi shumë i butë i një çifti të lidhur ngushtë dhe mikpritja e pazakontë.