Personaliteti i Xhek Londonit ishte magjepsës, si një zjarr që digjet i shndritshëm dhe i përhershëm në brendësi të shpirtit. Ai kishte një fat të çuditshëm, vazhdimisht të dyfishtë: nga njëra anë kishte varfërinë, fatkeqësinë familjare, humbjet që do të kishin shkatërruar këdo, nga ana tjetër një dëshirë për madhështi, që e çonte gjithnjë e më larg, për të shkëlqyer, për t’u lartësuar, për të arritur majat, me besimin e fortë për të qenë më i miri. Jeta e Londonit është një jetë e jashtëzakonshme për t’u rizbuluar përmes faqeve të tij letrare.
Luhatur mes mendjemadhësisë, jetës së egër dhe liberalizmit, do të ishte një përfaqësues i përsosur i “shpirtit amerikan”. Në dialektikën e përjetshme të natyrës dhe të qytetërimit, të jetës dhe vdekjes, shkrimtari na kujton se jeta është e pamëshirshme, por duhet jetuar kështu, në thelbin e saj më të ashpër, më heroike dhe romantike, duke e ndier atë nën lëkurë si flladi i freskët i detit.
Më mirë të isha hi sesa pluhur! Do të preferoja që shkëndija ime të digjej në një flakë të shkëlqyeshme, sesa të fashitej nga myku. Më mirë të isha një meteor i shkëlqyer, ku çdo atom i imi të shkëlqente mahnitshëm, sesa një planet i përgjumur dhe i përhershëm. Funksioni i njeriut është të jetojë, jo të ekzistojë. Nuk do t’i humbas ditët e mia, duke u përpjekur t’i zgjas ato. Unë do të përdor kohën time. Deri në një pikë të caktuar, njeriu nevojitet që të jetojë jetën e tij, në botën në të cilën ndodhet dhe të bëjë më të mirën e mundshme. Por përtej kësaj pike, ai duhet të krijojë një botë të tijën. Më e bukura e jetës është se ajo gjithmonë na jep mundësinë për të krijuar diçka të re. Nuk është kurrë vonë për të filluar nga e para, për të bërë një fillim të ri, për të çelur një shteg të ri.
Jeta është e shkurtër dhe ne kemi vetëm një kohë të shkurtër për të eksploruar, mësuar, përjetuar dhe krijuar. Le ta shfrytëzojmë sa më shumë atë kohë dhe le të digjemi shkëlqyeshëm, si meteorë në qiellin e natës, duke lënë pas nesh një gjurmë drite dhe frymëzimi për ata që vijnë pas nesh.