“Gjuha është një instrument pushteti, që përcakton se çfarë mund të thuhet dhe të mendohet”.
Një intelektual me ndikim dhe i përkushtuar, Mishel Foko vuri në pikëpyetje sistemet tona të mendimit, duke e vënë historinë në shërbim të filozofisë. Filozof, historian, psikolog, politolog dhe veprimtar, fama e tij nuk e ka bërë më pak enigmatik lajmëtarin e teorisë franceze. Filozofi francez ishte historian i ideve, teoricien social dhe kritiko-letrar, ai njihet për studimet kritike për institucionet sociale, veçanërisht psikiatrinë, mjekësinë, shkencat humane, sistemin e burgjeve dhe historinë e seksualitetit. Ai ishte një “shpikës shumë i madh i mendimit”. Vepra e Fokosë është një kritikë therëse e institucioneve ndëshkuese dhe ndikimi që ajo ka në jetën e individëve.
Ai argumenton se ndryshimi në praktikat e ndëshkimeve shënon kalimin në një shoqëri disiplinore, ku kontrolli mbi trupin dhe mendjen e individëve bëhet një mjet parësor përmes të cilit shpaloset pushteti. “Historia e çmendurisë në epokën klasike”, “Fjalë dhe gjëra”, “Disiplina dhe ndëshkimi” janë disa nga veprat e autorit. E sigurt është se Mishel Foko, kur vdiq në 1984, konsiderohej si një nga mendjet më të mëdha të shekullit të 20-të. Sot qëndrimet e tij vijojnë të ngjallin një debat shumë të nxehtë dhe mendimet ndaj filozofit janë kontradiktore. Gati dyzet vjet pas vdekjes së tij, mendimi kritik i Mishel Fokosë ende digjet si një flakë, e cila vazhdon të ndriçojë mendjet duke i ndriçuar ato me zjarrin e njohurive të reja. Filozofi besonte se dija nuk ishte një e vërtetë absolute, por një përvojë në zhvillim të vazhdueshëm dhe e konsideronte reflektimin si një pjesë të pandashme të mendimit, rrjedhimisht të jetës. Ai i kishte gjithmonë përgjigjet për pyetjet e përjetshme njerëzore; fjala e fundit i përkiste atij, ose më saktë, atij që tani evokonte jehonën e emrit të tij. Edhe sot figura e tij ndan botën perëndimore. A ishte ai një mësues i keq, apo një mendje e shkëlqyer dhe vizionare? Sigurisht, mendimi i Fokosë ka lënë gjurmë, ka paralajmëruar shumë çështje fshikulluese në shoqërinë bashkëkohore, si ajo postnjerëzore dhe transnjerëzore. Përherë i ripërtërirë, mendimi Foko të godet me dinamizmin, zgjuarsinë dhe aktualitetin e tij, deri në atë pikë sa ndonjëherë kufizohet me misticizëm.
Filozofia e lashtë na mësonte të pranojmë vdekjen. Filozofia moderne, vdekjen e të tjerëve.“Gjuha është një instrument pushteti, që përcakton se çfarë mund të thuhet dhe të mendohet”.
Një intelektual me ndikim dhe i përkushtuar, Mishel Foko vuri në pikëpyetje sistemet tona të mendimit, duke e vënë historinë në shërbim të filozofisë. Filozof, historian, psikolog, politolog dhe veprimtar, fama e tij nuk e ka bërë më pak enigmatik lajmëtarin e teorisë franceze. Filozofi francez ishte historian i ideve, teoricien social dhe kritiko-letrar, ai njihet për studimet kritike për institucionet sociale, veçanërisht psikiatrinë, mjekësinë, shkencat humane, sistemin e burgjeve dhe historinë e seksualitetit. Ai ishte një “shpikës shumë i madh i mendimit”. Vepra e Fokosë është një kritikë therëse e institucioneve ndëshkuese dhe ndikimi që ajo ka në jetën e individëve. Ai argumenton se ndryshimi në praktikat e ndëshkimeve shënon kalimin në një shoqëri disiplinore, ku kontrolli mbi trupin dhe mendjen e individëve bëhet një mjet parësor përmes të cilit shpaloset pushteti. “Historia e çmendurisë në epokën klasike”, “Fjalë dhe gjëra”, “Disiplina dhe ndëshkimi” janë disa nga veprat e autorit. E sigurt është se Mishel Foko, kur vdiq në 1984, konsiderohej si një nga mendjet më të mëdha të shekullit të 20-të. Sot qëndrimet e tij vijojnë të ngjallin një debat shumë të nxehtë dhe mendimet ndaj filozofit janë kontradiktore. Gati dyzet vjet pas vdekjes së tij, mendimi kritik i Mishel Fokosë ende digjet si një flakë, e cila vazhdon të ndriçojë mendjet duke i ndriçuar ato me zjarrin e njohurive të reja. Filozofi besonte se dija nuk ishte një e vërtetë absolute, por një përvojë në zhvillim të vazhdueshëm dhe e konsideronte reflektimin si një pjesë të pandashme të mendimit, rrjedhimisht të jetës. Ai i kishte gjithmonë përgjigjet për pyetjet e përjetshme njerëzore; fjala e fundit i përkiste atij, ose më saktë, atij që tani evokonte jehonën e emrit të tij. Edhe sot figura e tij ndan botën perëndimore. A ishte ai një mësues i keq, apo një mendje e shkëlqyer dhe vizionare? Sigurisht, mendimi i Fokosë ka lënë gjurmë, ka paralajmëruar shumë çështje fshikulluese në shoqërinë bashkëkohore, si ajo postnjerëzore dhe transnjerëzore. Përherë i ripërtërirë, mendimi Foko të godet me dinamizmin, zgjuarsinë dhe aktualitetin e tij, deri në atë pikë sa ndonjëherë kufizohet me misticizëm.
Filozofia e lashtë na mësonte të pranojmë vdekjen. Filozofia moderne, vdekjen e të tjerëve.