Në Festivalin e Filmit të Venecias, kinemaja këtë herë nuk zgjedh temat e lehta. Në ekran shfaqen psikiatria e të rinjve, abuzimi seksual, filozofia, pedofilia dhe anët më të errëta të televizionit reality. Filmat e Cédric Kahn, Lance Oppenheim dhe Paul Schrader sjellin histori të ndryshme, por takohen në një pikë të përbashkët: përballjen me brishtësinë njerëzore dhe kufijtë e asaj që shoqëria është e gatshme të shohë.

Në konkursin e festivalit, regjisori francez Cédric Kahn prezanton “15/18”, një film që zhvendos kamerën brenda një reparti të psikiatrisë për të rinj. Protagonistja Lucia, 17 vjeç, rikthehet në institucion e shoqëruar nga policia. Para se të bashkohet me të rinjtë e tjerë, sendet e saj kontrollohen dhe çdo objekt që mund të përbëjë rrezik i merret.

Lucia shfaqet energjike dhe e gjallë, por reagimet e saj të forta zbulojnë një dhimbje më të thellë. Mjeku i ri Jules mëson se ajo ka kaluar disa tentativa vetëvrasjeje, ndërsa historia e saj vendoset përkrah historive të të rinjve të tjerë të repartit.

Kahn ka zgjedhur kryesisht aktorë jo profesionistë, të cilët sjellin në ekran personazhe të traumatizuar nga abuzimi, të mbyllur në vetvete apo të shpërthyeshëm. Pavarësisht rëndesës së temës, filmi nuk i trajton ata vetëm përmes tragjedisë. Humori bëhet herë pas here mënyra për të çliruar tensionin dhe për të kujtuar se pas diagnozave dhe traumave vazhdojnë të ekzistojnë njerëz me dëshira, frikëra dhe nevojë për jetë.

Një tjetër film që zhytet në territoret e errëta të medias është “Primetime” i Lance Oppenheim, ku Robert Pattinson interpreton prezantuesin televiziv amerikan Chris Hansen. Filmi bazohet te figura reale e Hansen dhe emisioni “To Catch a Predator”, i transmetuar nga NBC gjatë viteve 2004–2007.

Koncepti i programit ishte ndërtuar mbi ekspozimin publik të burrave që kontaktonin online persona që mendonin se ishin të mitur. Takimet organizoheshin me kamera të fshehta dhe personat përballeshin publikisht, përpara se të përfundonin në duart e policisë.

Oppenheim e trajton këtë botë përmes një estetike të frymëzuar nga pamjet digjitale të fillimit të viteve 2000, një periudhë para dominimit të rrjeteve sociale. Por filmi nuk ndalet vetëm te spektakli. Ai ngre pyetje mbi kufirin mes gazetarisë, argëtimit dhe ekspozimit publik, si dhe mbi mënyrën se si media mund t’i kthejë edhe temat më të rënda në spektakël.

Ndërkohë, jashtë konkurrimit, Paul Schrader sjell “The Basics of Philosophy”, një dramë që e vendos filozofinë përballë një sekreti të së kaluarës. John Jorrisen, i interpretuar nga Jack Huston, është profesor filozofie dhe punon mbi një libër për Spinozën. Ai përpiqet ta ndërtojë jetën e tij mbi racionalitetin dhe kontrollin, por e kaluara kërcënon ta rrëzojë këtë ekuilibër.

Një episod nga koha para karrierës akademike, kur ai ishte mësues pianoje dhe pati një marrëdhënie me një të ri, rikthehet si kërcënim për jetën që ka ndërtuar. Schrader e lidh konfliktin personal të personazhit me idetë e Spinozës mbi arsyen, përcaktimin dhe lirinë.

Të tre filmat, ndonëse të ndryshëm në stil dhe tematikë, e përdorin kinemanë për të hyrë në zona të vështira të përvojës njerëzore. Nga dhomat e një spitali psikiatrik te ekranet e televizionit dhe dilemat morale të një profesori filozofie, Venecia këtë edicion po e vendos publikun përballë pyetjeve që nuk kanë përgjigje të lehta./KultPlus.com