E lindur më 26 gusht 1910 në Shkup, si Anjezë Gonxhe Bojaxhiu, Nënë Tereza u bë një prej figurave më të njohura të shekullit XX. Në moshë të re ajo iu përkushtua jetës fetare dhe më vonë u vendos në Indi, ku themeloi Misionaret e Bamirësisë, një kongregatë që u shndërrua në një rrjet botëror shërbimi për njerëzit në nevojë.

Për dekada me radhë, ajo u kujdes për të varfrit, të sëmurët, jetimët dhe njerëzit që shoqëria i kishte lënë në margjinë. Për Nënë Terezën, ndihma ndaj tjetrit nuk ishte vetëm një akt bamirësie, por një mënyrë për të parë dinjitetin dhe vlerën e çdo qenieje njerëzore.

Përkushtimi i saj u njoh në mbarë botën. Në vitin 1979, Nënë Tereza u nderua me Çmimin Nobel për Paqe, ndërsa gjatë gjithë jetës mori një numër të madh çmimesh dhe dekoratash ndërkombëtare. Megjithatë, ajo vazhdimisht e vendoste theksin jo te çmimet, por te njerëzit për të cilët shërbente.

Pas vdekjes së saj më 5 shtator 1997, në Kalkutë, figura e Nënë Terezës vazhdoi të kishte një ndikim të jashtëzakonshëm. Procesi i kanonizimit nisi shumë shpejt, ndërsa në vitin 2003 Papa Gjon Pali II e shpalli të lume.

Një nga momentet vendimtare drejt shenjtërimit ishte njohja nga Kisha Katolike e mrekullive të atribuuara ndërmjetësimit të saj. Pas miratimit të mrekullisë së dytë, Papa Françesku autorizoi kanonizimin e saj.

Më 4 shtator 2016, në përvjetorin e 19-të të vdekjes së saj, Papa Françesku shpalli zyrtarisht Nënë Terezën shenjtore, duke e futur emrin e saj në kanonin e shenjtorëve të Kishës Katolike.

Në ceremoninë e kanonizimit, Papa Françesku e përshkroi Nënë Terezën si një figurë që e bëri veten “një instrument të mëshirës së Zotit” dhe theksoi përkushtimin e saj ndaj njerëzve më të varfër e më të braktisur.

Për shqiptarët, shenjtërimi i Nënë Terezës kishte një rëndësi të veçantë. Ajo mbetet një prej figurave më të njohura me origjinë shqiptare në historinë moderne, ndërsa emri dhe vepra e saj janë bërë pjesë e trashëgimisë shpirtërore e kulturore shqiptare.

Nënë Tereza u largua nga kjo botë, por mesazhi i saj mbeti: dashuria ndaj njeriut nuk matet me madhështinë e veprës, por me gatishmërinë për të bërë mirë, edhe përmes gjesteve më të vogla. Shenjtërimi i saj më 4 shtator 2016 e vulosi këtë trashëgimi, duke e kthyer Gonxhe Bojaxhiun në Shën Terezën e Kalkutës, një nga simbolet më të fuqishme të humanizmit dhe mëshirës në botë./KultPlus.com