Për më shumë se shtatë dekada, tingulli i organos në kishën St Thomas a Becket në Lydlinch të Dorsetit ka qenë i lidhur me një emër: Keith Watts. Sot 88 vjeç, ai vazhdon të ulet para instrumentit ku nisi të luante që në adoleshencë, duke e kthyer muzikën në një pjesë të pandashme të jetës së tij.

Watts nisi mësimet e pianos në moshën nëntëvjeçare dhe më pas kaloi te organoja. Në moshën 14-vjeçare mori përsipër të luante në kishë, ndërsa që prej moshës 15-vjeçare ka shërbyer pothuajse vazhdimisht si organist, me vetëm disa ndërprerje për shërbimin ushtarak, probleme shëndetësore dhe ndërhyrje në shpatulla.

Me kalimin e viteve, roli i tij ka ndryshuar. Fillimisht ndante detyrën me një tjetër organist, ndërsa sot është ai që prej më shumë se dy dekadash mban i vetëm këtë përgjegjësi.

Edhe dhimbjet e artritit në duar nuk e kanë larguar përfundimisht nga instrumenti. Në një moment, një tjetër organist e ndihmoi, por pas vdekjes së tij Watts u rikthye të luante rregullisht.

Pak gjëra kanë mundur ta ndalin gjatë këtyre viteve, madje as një dëmtim në shpinë pas një rënieje nga çatia dhe as dita e martesës së tij. Në fillim të këtij viti ai humbi bashkëshorten, por thotë se vazhdimi i muzikës e ka ndihmuar të përballojë dhimbjen.

“Nëse mund ta bëj, duhet të vazhdoj, përndryshe do të më nxjerrin jashtë, njëra ose tjetra”, është shprehur ai për BBC Radio Solent.

Edhe vetë organoja e kishës është pjesë e kësaj historie. Instrumenti, më shumë se një shekull i vjetër, është një organë me kallama, të cilën Watts e përshkruan me thjeshtësi si një instrument që “funksionon si një fizarmonikë gjigante”.

Në një kohë kur shumë tradita të vjetra rrezikojnë të humbasin, historia e Keith Watts është edhe historia e një lidhjeje të rrallë mes njeriut, muzikës dhe një vendi. Për të, organoja nuk është thjesht një instrument i kishës, por një tingull që ka shoqëruar pothuajse gjithë jetën e tij./KultPlus.com