Dorëheqja e Evis Salës nga drejtimi i Ministrisë së Shëndetësisë, mund të jetë zyrtarisht fundi i një eksperience njëvjeçare për shkak të “vazhdimit të karrierës akademike”.
Por ky shpjegim, sado elegant që tingëllon, vështirë se mjafton për të mbyllur historinë e një ministreje që u largua papritur, në prag të ndryshimeve të reja qeveritare dhe pas një mandati që, në thelb, nuk prodhoi asnjë gjurmë të dallueshme.
Kur mori detyrën, Sala solli me vete profilin e një mjekeje dhe akademikeje me eksperiencë ndërkombëtare. Pritshmëritë ishin të larta.
Dhe shëndetësia shqiptare kishte nevojë për një figurë që të shkëputej nga administrimi rutinë, të përballej me krizën e spitaleve, mungesën e mjekëve, korrupsionin në sistem, listat e pritjes dhe varësinë gjithnjë e më të madhe nga koncesionet.
Një vit më vonë, pyetja është e thjeshtë: çfarë ndryshoi? Është e vështirë të identifikohet një reformë e madhe që mban firmën politike të Evis Salës.
Nuk ka një projekt të ri madhor, një ndryshim rrënjësor në funksionimin e sistemit apo një betejë të fituar që mund të lidhet drejtpërdrejt me emrin e saj.
Ministrja që premtoi profesionalizëm dhe standarde të reja, në fund duket se e konsumoi përvojën publike ndoshta më të rëndësishme të jetës, pa arritur të krijojë një identitet të vetin.
Në këtë kuptim, largimi i saj është një lloj “bilanci pa bilanc”. Dymbëdhjetë muaj në krye të njërës prej ministrive më të rëndësishme të vendit, por pa një trashëgimi të qartë.
Pikërisht këtu nis edhe misteri i dorëheqjes. Versioni i “karrierës akademike” tingëllon më shumë si formula klasike diplomatike që përdoret për të mbuluar një largim politik.
Koha e vendimit, mënyra e papritur e komunikimit dhe raportimet për tensione të brendshme, ngrenë dyshime se arsyeja e vërtetë mund të jetë shumë më komplekse.
Raportimet flasin për përplasje mbi vendimmarrjen në ministri, procedurat e prokurimeve dhe kontrollin real mbi sektorin e shëndetësisë.
Kalimi i kompetencave të prokurimeve te Operatori i Blerjeve të Përqendruara ka ndryshuar gjithashtu balancat e pushtetit, duke e reduktuar hapësirën e ministrive për të kontrolluar drejtpërdrejt një pjesë të madhe të shpenzimeve publike.
Nëse këtyre u shtohen edhe përplasjet e përfolura me Kryeministrin Edi Rama, atëherë dorëheqja merr një dimension tjetër.
Sepse në qeveritë e Ramës, ministrat rrallë largohen thjesht për të ndjekur ëndrrat personale. Zakonisht, pas formulave të buta zyrtare fshihen raporte pushteti, mosmarrëveshje dhe vendime që merren shumë më lart se zyra e ministrit.
Evis Sala largohet kështu pa një skandal personal, por edhe pa një sukses të madh. Një ministre që erdhi me profil të fortë profesional, por që nuk arriti ta shndërrojë atë në peshë politike.
Një akademike që hyri në qeveri për të ndryshuar sistemin, por që duket se u largua pa e ndryshuar dot atë. Dhe ndoshta ky është bilanci më domethënës i një viti në krye të Ministrisë së Shëndetësisë: shumë premtime në fillim, shumë heshtje në fund dhe asnjë përgjigje bindëse përse një ministre vendos papritur se karriera akademike është më e rëndësishme pikërisht tani.
Pyetja që mbetet është nëse Evis Sala dha realisht dorëheqjen për t’iu kthyer botës akademike, apo nëse kjo e fundit ishte thjesht mënyra më e përshtatshme për të maskuar një largim, që në të vërtetë u vendos diku tjetër. \tesheshi.com\
